Құдай Дәуітті таққа отырғызғанда, жаңа нәрсе басталды. Дәуіт Құдайдың жүрегіне ұнаған адам болды. Жас кезінен қарттығына дейін ол сенімді өмір сүрді. Тіпті ол қорқынышты күнәлар арқылы сәтсіздікке ұшырағанда да, ешқандай сылтау айтпай, шынайы өкінді. Ғасырлар өткен соң, Дәуіттің күндері Құдай халқы үшін әлі де сілтеме нүктесі болды (Нех. 12:46).
Келесі таққа Сүлеймен отырды. Ол Құдайдан түсінік сұрады, және оның патшалығы гүлденді. Оның даналығы, байлығы және даңқы ол туралы айтылған барлық әңгімелерден асып түсті. Алайда кейінірек оның жүрегі қарым-қатынастар мен өзімшілдік сезімінің әсерінен Иемізден алыстады.
Оның ұлы Рехабоам содан кейін рухани атмосферада нақты өзгеріс енгізді. Ол қатал талаптармен және жарлықтармен билік етті, және патшалық бөлінді. Ол өзін нығайтты, бірақ Иемізді тастап кетті (2 Жылн. 12:1). Оның күндерінде алтыннан жасалған патшалық қазыналар қоладан жасалған дисплей заттарымен ауыстырылды — мүмкін жылтырлығы ұқсас, бірақ құны әлдеқайда төмен (1 Пат. 14:26–28).
Оның ұлы Абия (немесе Абиям) одан кейін келді. Ол Иеміздің атын жариялау арқылы үлкен жеңіске жетті (2 Жылн. 13), бірақ оның жеке берілгендігі болмады. Ол әкесінің күнәларымен жүрді, және «оның жүрегі Иеміз Құдайына Дәуіттің жүрегі сияқты адал болмады» (1 Пат. 15:3). Төрт ұрпақ ішінде рухани құлдырау басталды. Дәуіт сеніммен рахаттанған шындықтар Абия үшін тек тарихи дәстүрге айналды. Бұл үлгі Киелі жазбаларда қайта-қайта қайталанады.
Ал біз қай ұрпақпыз? Біз Құдайдың уәделерін сеніммен рахаттанамыз ба, әлде құмарлықтарымыз, өзімізге деген сенімділігіміз және лауазым мақтанышымызбен адасып кеттік пе? Біз өткеннің адал ұрпақтарына қарасақ та, Абия күнінің сол бос мәлімдемелерінде өмір сүрмеу үшін сақ болайық.
