Сол күндері әрдайым бір адам өзінің өлгеніне және Мәсіхтің ол үшін өлгеніне сенген сәтте, оны сол жерде жерлеу рәсімі жасалатын. Шынында да, Иеміз Иса Өзінің шәкірттеріне сенген әрбір адамды жерлеуді анық үйреткен. Елуінші күн мейрамында 3000 адам сенді, және сол күні бірден 3000 адам жерленді.
Бұл эфиопиялықпен де солай болды: ол сенген сәтте: «Міне, су бар. Мені жерлеуге немесе шомылдыру рәсімінен өтуге не кедергі?» деді. Бұл қандай қарапайым! Ол өзінің өлі күнәкар екенін білді, және оны жерлеуге не кедергі болуы керек? Яғни, Филип оны өлі күнәкар ретінде суға жерледі, бұл Мәсіхтің өлімі мен жерлеуінің, сүйкімді Орынбасардың бейнесі. Содан кейін ол судан көтеріліп, қуанышпен жолына кетті.
Шомылдыру рәсімінің суы өлі күнәкарға қандай да бір қасиет немесе рақым беру емес. Ол жай ғана Мәсіхтің өлімі, жерлеуі және қайта тірілуінің бейнесі немесе көрінісі; және Құдайдың әрбір сенушіні Мәсіхпен бірге өлген, жерленген және қайта тірілген деп қалай қарайтынын таңқаларлықтай көрсетеді (Рим. 6:1–10).
Шайтанның осы таңқаларлық бейнені қолдануды бұзу үшін барлық күшін салуы таңқаларлық емес. Оны түсінгеннен кейін жанға қандай тыныштық беретінін байқаңыз. Алаңдаушылықпен күресіп жатқан, христиан болу деген ескі табиғатты жақсарту деген түсінікпен алданған адамды елестетіңіз. Мұндай адам үшін ескі адамды жерлеуге, оның Исаның тұлғасында айқышта толық сотталып, өлтірілгеніне қуана бағыну қандай бостандық: «Мәсіхпен бірге өлген»; «Онымен бірге жерленген»; «Онымен бірге қайта тірілген»!
