«Барлық уайымдарыңды Оған артыңдар, өйткені Ол сендерге қамқорлық жасайды.» (1 Петір 5:7)
Есімде, бір ана маған келіп: «Сізге осылай сөйлеу оңай; егер сізде мендегідей жүк болса, оны Иемізге арта алмас едіңіз» деді.
«Неге, сіздің жүгіңіз Мәсіх көтере алмайтындай үлкен бе?» деп сұрадым.
«Жоқ; Ол үшін тым үлкен емес; бірақ мен оны Оған арта алмаймын.»
«Бұл сіздің кінәңіз,» деп жауап бердім; және мен көптеген адамдардың жүктерімен Оған келудің орнына, оларды арқаларына қаттырақ байлап, жүктерінің астында күресіп кететінін көремін. Мен одан оның қиындығының сипатын сұрадым, ол маған айтты.
«Менің жалғыз ұлым бар, ол жер бетінде қаңғырып жүр. Ол қайда екенін білмеймін. Егер оның қайда екенін білсем, оны табу үшін әлемді аралап шығар едім. Сіз менің ол баланы қалай сүйетінімді білмейсіз. Бұл қайғы мені өлтіріп жатыр.»
«Неге оны Мәсіхке апара алмайсыз? Сіз оған тақтан жете аласыз, тіпті ол әлемнің ең шетінде болса да. Барып, Құдайға барлық қиындығыңызды айтыңыз, сонда Ол оның күнәсін алып тастайды, және тек ол ғана емес, егер сіз оны жер бетінде ешқашан көрмесеңіз де, Құдай сізге ұлыңызды жұмақта көретініңізге сенім бере алады.»
Содан кейін мен оған Индиананың оңтүстік бөлігінде тұратын бір ана туралы айттым. Бірнеше жыл бұрын оның ұлы осы қалаға келген еді. Ол моралист болған. Достарым, бұл үлкен қалада адамға моральдан артық сүйенетін нәрсе керек. Ол мұнда көп болмай жатып, адасып кетті. Бір көршісі мұнда келіп, оны бір түнде көшеде мас күйінде тапты.
Сол көрші үйіне қайтқанда, алдымен ол баланың әкесіне ештеңе айтпауды ойлады, бірақ кейіннен оған айтуды міндетім деп санады. Сондықтан олардың кішкентай қаласының көшесіндегі көпшілік арасында ол әкесін бір шетке алып, Чикагода көргенін айтты. Бұл қорқынышты соққы болды.
Сол түні балалар ұйықтағаннан кейін ол әйеліне: «Әйел, менде жаман хабар бар. Бүгін Чикагодан хабар келді» деді. Анасы бірден жұмысын тастап: «Маған не болғанын айтыңыз» деді. «Иә, біздің ұлымызды Чикаго көшелерінде мас күйінде көрген.»
Екеуі де сол түні ұйықтамады, бірақ олар өз жүктерін Мәсіхке артып, таң атқанда анасы былай деді:
«Қалай, қашан немесе қайда екенін білмеймін, бірақ Құдай маған ұлымыздың құтқарылатынына және ешқашан маскүнемнің қабіріне бармайтынына сенуге сенім берді.»
Бір аптадан кейін сол бала Чикагодан кетті. Ол неге екенін айта алмады — көрінбейтін күш оны анасының үйіне жетелеген сияқты, және ол табалдырықтан аттағанда айтқан алғашқы сөзі:
«Ана, мен сізден мен үшін дұға етуіңізді сұрауға үйге келдім;» және көп ұзамай ол Чикагоға жарқын және нұрлы жарық болып оралды.
Егер сізде осындай жүк болса, әкелер, аналар, оны Оған әкеліңіздер және Оған артыңдар, сонда Ол, Ұлы Емші, сіздің сынған жүректеріңізді емдейді.
Д.Л.М.″ }
