"Мұны есіме түсіремін; сондықтан үмітім бар" (Жоқтау 3:21)Жылап тұрған пайғамбардың жанын кенеттен нұрландырғандай көрінген бұл үміттің үлкен себебі болды; оның «СОНДЫҚТАН» деген сөзі мұны дәлелдейді.
«Сондықтан» екі бағытқа қарайды және Жаңа жылды бастауға тамаша сөз. Ол алдыңғы жеткілікті себепке артқа, ал қатесіз салдарға алға қарайды. Еремияның жағдайындағы салдар ҮМІТ болды. «Сондықтан, – дейді ол, – менде үміт бар». Бұл шабыттандыратын нәрсе; онсыз өмір мүмкін емес болар еді; онымен жүрек кез келген сынаққа төтеп беруге күшті болады, әрине, егер үміт жалған болмаса.
Пайғамбардың үмітсіздігі мен бетбұрыс нүктесі
Бірақ пайғамбарды осы қасиетті қорытындыға әкелген себеп не болды? Шынында да, таңғажайып. Тыңдаңыз оны! Ол үлкен жоқтаудың ортасында; қайғы-қасіретті осындай сөздермен білдірді. Оның осы орталық бөлімінде ол өзінің қайғысының тарихын қорқынышты егжей-тегжейлі баяндайды. Қарсы тұруға болмайтын күш оны шырмалған қараңғылыққа итермеледі, және оның жарық пен бостандыққа жол табуға жасаған әрбір әрекеті оны тек тереңірек қараңғылыққа және қалыңырақ бұтаға батырды. Ол құтылу жолын іздеп күресті және тырысты, бірақ бәрі бекер болды. «Мен шыға алмаймын», – деп айқайлады ол. Оның көмек сұраған айқайлары оған ешқандай көмекші әкелмеді, өйткені ол: «Мен айқайлап, шақырамын, бірақ Ол менің дұғамды қабылдамайды», – дейді. Оның азабына тек бір ғана жауап келгендей болды, ол оның жауларының келекелі күлкісі еді. Шынында да, ол азапты көрген және жусан мен өт шыныаяғынан ішкен адам еді.
Ол бір кездері тыныштықта өмір сүріп, гүлденген сияқты көрінеді, бірақ бұл көп бұрын болған, немесе оның апаттарының ауқымы оны көп бұрын болғандай етіп көрсетті, өйткені қазір оның жаны тыныштықтан алыс болды және ол гүлденуді ұмытты, және толығымен езіліп, сынған күйде: «Менің күшім мен үмітім Жаратқан Иеден жоғалды», – деп айқайлайды. Адам баласы осыншама қоршауда қалып, соққыға жығылып, әлі де өмір сүре ала ма? Егер оның күші мен үміті Жаратқан Иеден жоғалса, оның тағы несі бар еді? Әрине, бұл оның күрескен үмітсіздік теңізіндегі соңғы үмітсіз демі болды, ол оны жұтып қойды! Дегенмен, бұл оқиғаның соңы емес еді, дегенмен бұл пайғамбардың шектен шыққан жағдайы болды.
Ол енді ештеңе істей алмайды, оның айқайлары мен күрестері тоқтайды, және ішінде кішірейген жүрекпен ол өз тәжірибесіне тоқталады, өзінің азабы мен қайғысын, жусан мен өтті еске алады — дәл бір адам каминіндегі сөніп бара жатқан шоқтардың алдында арқасы бүгіліп, басы қолына сүйеніп, жүрегінде қайғымен отырғанда, қысқы дауыл оның тұрағының айналасында ызыңдап, соққылап тұрғанда еске алатындай. Бұл пайғамбар азап шеккен адам еді, ал азап шеккен адам – көңілі қалған адам, үміті үзілген адам, ал үміті үзілген адам арманда өмір сүретін адамға қарағанда дұрыс ойлауға бейім.
Ол есіне түсіріп, ойланған кезде, өз қорытындысына келді және үлкен мәселенің шешімін тапты; содан кейін ол ұзақ уақыт иілген басын көтеріп: «Сондықтан менде үміт бар», – деп айқайлады. Мұндай үмітсіз алғышарттардан шыққан таңғажайып, бірақ жеңісті қорытынды!
Бұл жылап тұрған пайғамбар ұлы логик еді.
Қиындықтан алынған сабақтар
Бірақ бұл қалай болды? Және оның үміті қайдан келді? Табиғат бізге үйретсін. Жыртушы жерге өз соқасын қаншалықты терең батырады, артында ашық жыра қалдырады! Бұл табанды еңбектің мақсаты не? Аһ, үлкен мақсат! Ол ғажайып үшін жерді дайындап жатыр. Тұқым себеті соқаның артынан еріп, жыраланған топыраққа алтын дәндер себіледі. Содан кейін орақшылар келеді, жаңбыр мен күн және жаз айлары өз жұмысын атқарғанда, ол орақ уақытының қуанышымен бауларды үйіне жинайды. Бірақ егер егістік алдымен кесіліп, тігіліп, жыртылмаса, ешқандай өнім бермес еді. Соқа жерде өз жұмысын істегендіктен, үміт бар.
«сондықтан үміттеніңдер». Сөздің жақсы тұқымы оған дайындалмаған жүректе тамыр жая алмайды. Сондықтан жырту қажет болды, және ашық жаралар, және бұл процесс қуанышты емес, қайғылы болса да, кейіннен ол онымен жаттыққандарға әділдіктің бейбіт жемістерін береді.
Жаратқан Иенің қолдаушы мейірімдері
Бірақ біз пайғамбарымызға оралайық, өйткені біз осы Жаңа жылдың басында бізге арналған үлкен хабарды жіберіп алмауымыз керек. Ол жусан мен өтті есіне алды, бірақ оның ерніне басқа бір шыныаяқ қойылған еді, оны ол өз қайғысында ұмытып кете жаздаған — мейірім шыныаяғы. «Біздің жойылып кетпеуіміз Жаратқан Иенің мейірімдерінен», – дейді ол, – «өйткені Оның жанашырлығы таусылмайды». «Сондықтан бізде үміт бар». Өткенде жандарымыз толығымен басылған кезде оларды не қолдады? Жаратқан Иенің мейірімдері! Сондықтан бізде үміт бар. Басқа көмекшілер сәтсіздікке ұшырап, жұбаныштар қашқанда, не сәтсіздікке ұшырамады? Оның жанашырлығы. Өйткені «Оның жанашырлығы әр таң сайын жаңа және Оның адалдығы ұлы». Иә, қайғы-қасірет жалғыз келмеді, мейірімдер олардың соңынан ілесті. Сондықтан бізде үміт бар! Ал егер мейірім де, жанашырлық та болмаса, онда не болады? Сонда: «Жаратқан Ие менің үлесім, – дейді менің жаным; – сондықтан Оған үміт артамын». Үміт әнінің пайғамбардың жоқтауына еніп, Жаратқан Иенің оның ең үлкен қайғысынан да ұлы екенін білу жақсы, және бұл бізді Жаңа Өсиетке алып барады, онда үміт өз әнін тек ән айтып қана қоймай, оны үлкен сеніммен айтады.
Жаңа Өсиеттегі үміт
Және тек бұл ғана емес, біз азаптарда да мақтанамыз: өйткені азап төзімділікті тудырады; ал төзімділік – тәжірибені, тәжірибе – үмітті; ал үміт ұятқа қалдырмайды, өйткені Құдайдың сүйіспеншілігі бізге берілген Киелі Рух арқылы жүрегімізге төгілген (Римдіктерге 5:3-5).
Бұл ойлануға тұрарлық сөз. Ешбір сынақ ешбір жүрекке келген емес, бірақ ол өзімен бірге тәжірибе әкелді, және бәрі сол тәжірибенің бағынбаған еріктің ащылығы мен реніші ме; немесе тәкаппар және сынбаған жүректің немқұрайлылығы ма; немесе Жаратқан Иенің қолдаушы мейірімдері мен жанашырлығы ма екеніне байланысты. Осы үшеуінің бірі болуы керек, және егер соңғысы болса, ол әрдайым кішірейген және өкінген рухтың тәжірибесі болып табылады, онда үмітке кіруге жол ашылады, тек қонақ ретінде емес, ең қасиетті серік ретінде қалу үшін. Және бұл үміт ән салғанда тамаша ұстаз болады. Ол бізге қазіргі азаптың жеңіл екенін, ал келе жатқан даңқтардың салмағы бойынша шектен тыс және мәңгілік екенін, және қазіргі уақыттағы азаптардың ашылатын даңқпен салыстыруға тұрмайтынын көрсетеді.
Қасиетті үміт
Біз жылды үмітпен бастаймыз; өткеннің қайғылары мен қуаныштары — және қуаныштардан гөрі қайғылар көп — бізді үмітпен толтырады, және біздің үмітіміз ұятқа қалдырмайды; ол бізді көңілімізді қалдырмайды, өйткені ол Құдайдың кім екеніне негізделген — біз теңдессіз сүйіспеншілігін білетін, өзгермейтін сөзіне сенетін, және Ұлын күтетін Құдай — бұл біздің қасиетті үмітіміз.
