119-забур – Киелі кітаптағы ең ұзақ дұға деуге болады. Ең басында забуршы Жаратқан Иенің заңымен жүретіндерге қонатын баталарды байқайды; содан кейін, бірден дерлік, ол Құдаймен өз өмірі туралы сөйлесе бастайды: «Әттең, менің жолдарым Сенің жарлықтарыңды сақтауға бағытталса еді» (5-тармақ). Забурдың барлығы дерлік Ехобамен осы тілек туралы әңгіме.
Көптеген сүйікті аяттар келесідей: «Сенің сөзіңді жүрегіме жасырдым, Саған қарсы күнә жасамау үшін… Көздерімді аш, Сенің заңыңнан таңғажайып нәрселерді көруім үшін… Мәңгілікке, Уа, Жаратқан Ие, Сенің сөзің көкте орныққан… О, Сенің заңыңды қалай жақсы көремін! Ол менің күні бойғы ойым… Сенің сөзің аяғыма шам, жолыма жарық… Сенің сөздеріңнің кіруі жарық береді; ол қарапайымдарға түсінік береді» (10, 18, 89, 97, 105, 130-тармақтар). Құдай Сөзі біз үшін қаншалықты құнды! Оның аяғымыз бен жолымыз үшін жарығы қаншалықты қажет!
Бірақ содан кейін, ризашылықтың сол жоғары ноталарынан кейін, біз осы забурдың соңғы аятына келеміз, және ол мүлдем күтпеген жерден: «Мен адасқан қой сияқты жоғалдым». Жүрегін сыздатқан айқаймен забуршы кенеттен айналасына қарап, былай дейді: «Мен мұнда қалай келдім? Уа, Жаратқан Ие, мені тапшы!»
Өткенде Құдай Сөзін қаншалықты бағаласақ та, біз әлі де адасуға бейім екенімізді мойындағанымыз жақсы. Бұл забуршы үшін қайғылы түсінік болған шығар. Дегенмен, біз оның өзі іздеген Жанмен байланысын ешқашан үзбегенін де байқаймыз. Бұл біздің жүрегімізде де нәзік үн тудырады. Сіз бір кездері Жаратқан Иені іздедіңіз бе, бірақ қазір өзіңізді Оның жолынан алыс табасыз ба? Оған шақырыңыз. Дұға өміріңізді белсенді ұстаңыз. 119-забурдың Құдайы әрқашан Өзінің адасқан қызметшілерін іздеуге дайын тұрады.
