Мен осы нөмірдің «Жаратқаннан қорқу» тақырыбындағы мақалаларын таңертең, ерлердің Киелі кітапты зерттеуіне барар алдында өңдедім. Желтоқсанның суық ауасында қадамымды жылдамдатқанда, кеудемде бұрын сезінген қысылу қайта оралды – бұл жолы ауырсынуға айналды. Терлей бастағанда, «Бұл маңызды сияқты» деп ойладым.
Зерттеуден кейін, мен досымның үйге жеткізіп салу ұсынысын қабылдадым және дәрігер-досыма телефон соғар алдында әйеліммен Құдайдың басшылығы үшін дұға еттім, ол мені ұзақ диагностикалық процедуралар күнінен өткізді, бұл кардиологтың: «Сізге дереу төрттік шунттау операциясы қажет» деген сөзімен аяқталды. Хирург операцияны түсіндірді: «Біз сіздің төс сүйегіңізді кесіп, кеудеңізді ашамыз. Желдеткіш сіз үшін тыныс алады. Сорғы сіздің жүрегіңіздің жұмысын атқарады, ал біз сіздің аяғыңыздан алынған вена сегменттерін сізді өлтіруі мүмкін төрт бітелуді айналып өту үшін қолданамыз.» Содан кейін ол менің отбасыма: «Операциядан кейін оны алғаш көргенде, оның пульсі әлсіз болады, түсі сұр болады және ол суық сезінеді. Ол өлі сияқты көрінуі мүмкін, бірақ уайымдамаңдар, ол қалпына келеді. Ұлдарымның бірі: «Әке, бұл маған өлімге жақын тәжірибе сияқты естіледі» деді. Оның сөздері Забур 23:4-ті есіме түсірді:
Өлім көлеңкесінің аңғарынан өтсем де, жамандықтан қорықпаймын, өйткені Сен менімен біргесің; Сенің таяғың мен аса таяғың, олар мені жұбатады. (Забур 23:4)
Бұл «аңғардан» өту шынайы қорқыныш тудыруы мүмкін еді, бірақ бір нәрсе болмаса: менің «Шопаным» менімен бірге екенін білдім. Мен сол желтоқсан күнін осы нөмірдің «Жаратқаннан қорқу» туралы екі мақаласын өңдеуден бастадым, бірақ оны Жаратқан менің Шопаным болғандықтан, жүрекке ота жасаудан – немесе басқа ештеңеден қорықпау керектігін білумен аяқтадым. Сол түні мен Жаратқан туралы мына жұбатушы сөздермен ұйықтадым:
Өйткені Ол менің оң жағымда, мен шайқалмаймын. Сондықтан жүрегім қуанады және тілім шаттанады; денем де қауіпсіз тыныштықта болады, өйткені Сен мені қабірге тастамайсың (Забур 16:8-10).
