«Кешкі уақытта — жарық болады!» (Захария 14:7)
Келе жатқан даңқ туралы ой қандай шабыттандырады! Егер біз «келешек әлемнің» күшімен өмір сүре алсақ, күнәларымыздан, қайғы-қасіреттерімізден және азаптарымыздан қалай жоғары көтерілер едік! — егер сенім әрқашан жанды тұсаулаған жерден асып, өзінің жарқын тағдырын еске түсіре алса — егер ол өзінің Пишга тауында тұрып, осы көлеңкелер елініңтұмандары мен буларынан жоғары және одан тысқары қарап, «жақсырақ елге» қарай алса.
Бірақ, өкінішке орай! өзімізге қарамастан, сенім қанаттары жиі ұшудан бас тартады — рух құлдырайды — кінәлі қорқыныштар басады — күнә бұлдыратады және қараңғылатады — Құдайдың қамқорлығы қабағын түйгендей көрінеді — Құдайдың жолдары қате түсіндіріледі — христиан өз атына және тағдырына опасыздық жасайды.
Бірақ, «Кешкі уақытта — жарық болады!» Бұлттар мен мазасыз аспан арқылы жүзетін материалдық күн, жиі жарқыраған алтын төсегінде батады! Сол сияқты, өмір күні батып бара жатқанда, естеліктің қараңғы аспанынан көптеген жарық сәулелері атылып шығады, және шөл даладағы көптеген жұмбақ істер сонда «Бәрі жақсы!» дегенді тудырады.
Исаның қатысуы мен қолдаушы рақымы сол сағатта қаншалықты жиі сезіліп, мойындалады, және қайғы-қасіреттер мен күмәндар Оның өзінің жұмсақ сөздерімен тынышталады: «Қорықпаңдар! Бұл Мен! Қорықпаңдар.»
Жеңісті өлім төсегі! Бұл мағынасыз сөз емес; көз қасиетті жарқындықпен жанады, тіл қасиетті шаттықпен, бейне бір Аспан арфалары оның үстінде тұрғандай. Жан дүнием! Осындай өмірдің кешкі уақыты сенікі болсын!
