Авторы: Л.М. Грант
«Уа, Құдайым, Сен менің Құдайымсың; ерте іздеймін Сені. Жаным Сені аңсайды, денем Сені қалайды, сусыз, құрғақ әрі шаршаған жерде» (Забур 63:1). Дәуіт бұл забурды Яһуда шөлінде, сөзбе-сөз құрғақ әрі шаршаған жерде жазған, ол жер адам жүрегі аңсайтын сергітуді бермейтін. Оның жайлылық пен өркендеуден жұрдай жерлердегі жалғыздық тәжірибелері Құдайдың оған әлемнің өзі рухани тұрғыдан құрғақ шөл екенін, онда Құдайдың рақымының тәттілігін татқан адамның жүрегін сергітетін шынайы батаны табу мүмкін емес екенін үйрету үшін болған. Ол барлығынан тыс, тірі Құдайда сергіту іздеуі керек.
Осындай нәрселер арқылы сенуші Құдайдың алыс емес екенін, Ол жай ғана ғаламның бейтарап Жаратушысы емес, өз жаратылыстарына аз қызығушылық танытатындай емес екенін біледі. Ол Құдайды өзінің Құдайы ретінде тануды үйренеді, және оның жүрегі Оны ерте, кешіктірмей іздеуге ұмтылады; өйткені сезілген жоқшылық кезі – Құдайдың қатысуының тәттілігін дамыту керек кез. Құдаймен жалғыз қалған осындай сәттерде, шөлдеген жан Құдаймен қауышудың жайлылығынан ләззат табады.
Көбінесе сенушілер өздерін шөл даладағы өмірден көңілсізденуге және түңілуге жол береді. Олар Иемізді сүйетін басқалармен қауышудың жоқтығын сезінуі мүмкін: олар қызықты жағдайлардың шабыттандыруы қажет деп ойлайды. Алайда Иеміз оларды мүлдем басқа жағдайларға қойған болуы мүмкін, оларға Өзінің сүйіспеншілігі мен мейірімділігінің қымбат қауышуына деген қажеттілігін үйрету ниетімен.
Егер біз сеніммен тірі Құдайға дауыстап, Оны сусыз, құрғақ әрі шаршаған жердегідей аңсасақ, нәтижелер біз күткеннен әлдеқайда жақсы болады. Біздің ішкі жанымыз сергіп, мейірімділікке толады.
