Біздің сүйіспеншілікке толы Әкеміз сындыру процесін және сынған нәрсені өзгерту, нығайту және бата беру үшін қолданады.
СЫНДЫРУ – 3-бөлім
Өткен айда біз Құдайдың бізді Өзінің қолданысы үшін қалай дайындау және тазарту үшін сындыруды қолданатынын қарастырдық. Осы айда біз Құдайдың жалған қауіпсіздікті, әлсіздікті және қате нәрселерге шөлдеуді әшкерелеу үшін сындыруды қалай қолданатынын көреміз.
Әшкерелеу үшін сындырылған
«Жыртылған өмір – бұл өкіну актісінде қорғаныс қоршауларын құлатып, мойындау соқасын жанға жіберген өмір. Рухтың ынтасы, жағдайлардың қысымы және жеміссіз өмірдің қайғысы жүректі толығымен кішірейту үшін біріктірілді. Мұндай өмір қорғанысты ысырып тастады және өмірдің қаупі үшін өлімнің қауіпсіздігінен бас тартты.» — А. В. Тозер
«Шынайы ғибадат ету өмірі – бұл сынғандық пен өкіну өмірі, күнәні көретін және үнемі мойындайтын өмір.» — Джон МакАртур
Біздің қате сенімдеріміз Раббының бізбен не істегісі келетініне кедергі келтіреді. Дүниелік армандарға жабысуымыз бізді не ұйықтатады, немесе құнсыз мақсаттарды қууға итермелейді. Бізді ояту, тоқтату және аяғымызды берік жерге нық орнату үшін Раббы бір нәрсені сындыруды таңдауы мүмкін. Біз сүйенетін нәрсені сындыру арқылы Ол біздің қате сенімімізді сындырады.
Сынған қабырғалар жалған қауіпсіздікті әшкерелейді
Ежелгі заманда отбасыларды жабайы аңдардан, ұрылардан және жаулардан қорғау үшін қалалардың айналасына қабырғалар салу табиғи нәрсе болған. Қалың қабырғалармен, күзетшілермен және жабық қақпалармен ішіндегілер өздерін қауіпсіз сезініп, тыныш ұйықтаған. Біз адамдар тыныштық пен қауіпсіздікті аңсаймыз, сондықтан қорғаныс қабырғаларын саламыз. Нехемия «Иерусалим қабырғасы қиратылған» дегенді естігенде жылады. Бұл қабырғаларсыз ұлт қауіпсіздіктен айырылды. «Келіңдер,» деді ол, «Иерусалим қабырғасын қайта салайық, сонда біз енді масқара болмаймыз» (Нехемия 1:3; 2:17).
Тыныштық пен қауіпсіздік жақсы және қажет. Құдай қарсы болатын нәрсе – жалған тыныштық пен жалған қауіпсіздік. Біз денсаулық сақтандыру полистерімен, жақсы инвестициялармен, ұзақ мерзімді келісімшарттармен немесе сүйіспеншілікке толы және ықпалды достармен қоршалғандықтан тыныш ұйықтауымыз мүмкін. Бірақ біздің өзіміз салған қабырғалар қауіпті көруге, өмірді шынайы түрде көруге мүмкіндік бермейді. Біз өзімізді қауіпсіз сезінгенше қанағаттанамыз. Раббы кейде бізді қауіпсіз сезіндіретін нәрсені бұзып, біздің қауіпті жағдайымызды әшкерелейді. Оның сындыруынсыз біз ешқашан шынайы тыныштықты аңсамаймыз.
Тир қабырғалар мен мұнаралармен қоршалған қауіпсіз және гүлденген қала болды. Адамдар өз қабырғалары мен мұнараларына сенді, Раббыға емес. Бұл Раббыны ренжітті және Ол олардың әлсіздігін әшкерелеуге кірісті:
Егемен Раббы былай дейді: «Мен саған қарсымын, Тир, және Мен саған қарсы көптеген халықтарды әкелемін, теңіз толқындарын лақтырғандай. Олар Тирдің қабырғаларын қиратып, мұнараларын құлатады... Сенің қабырғаларың соғыс аттарының, арбалардың және күймелердің шуылынан дірілдейді, ол қақпаларыңа қабырғалары бұзылған қалаға адамдар кіргендей кіргенде» (Езекиел 26:3,10).
Банкроттық, жұмыссыздық, ажырасу, қатерлі ісік, жақындарының өлімі, шіркеу бөлінулері және т.б. сияқты нәрселердің бәрін Раббы біздің қабырғаларымызды бұзу, жалған тыныштығымызды және жалған қауіпсіздігімізді әшкерелеу үшін қолданады. Неліктен? Өзіміздің қабырғаларымыз тұрғанда, біз Раббыға толық сену қажеттілігін сезінбейміз. Захарияның көрінісіндегі Иерусалим сияқты, қабырғасы болмағандықтан, Раббы қажет болды:
Мен Өзім оның айналасында от қабырғасы боламын (Захария 2:5).
Бізді қауіпсіз және тыныш сезіндіретін не? Ишая Раббыға Оның адал уәдесі үшін алғыс айтты:
Сен ойы тұрақты адамды толық тыныштықта сақтайсың, өйткені ол Саған сенеді (Ишая 26:3).
Біздің сеніміміз шынымен Оған негізделген бе?
Сынған садақтар әлсіздікті әшкерелейді
Қылыш пен садақ әскери күш пен қуатты білдіретін соғыс қарулары болды. Жақып ұлы Жүсіпке «аморлықтардан қылышыммен және садағыммен алған жерді» берді (Жаратылыс 48:22). Ысмайыл, Ыбырайым мен Хажардың ұлы – араб нәсілінің атасы – Киелі кітапта садақшы деп аталған алғашқы адам болды (Жаратылыс 21:20). Ол күшті болды. Ескі Өсиетте Құдай адамның қылышы мен садағын қолдану арқылы жеңіске жеткізген оқиғалар бар. Бірақ жиі мұндай жеңістер үшін мақтау Құдайға емес, қару ұстаған адамға берілді. Раббы біздің таланттарымызды, қабілеттерімізді және дағдыларымызды қолдануды таңдауы мүмкін, бірақ біз үшін мақтауды алу қаншалықты оңай. Біз Раббының біздің күш-жігерімізге бата беруін қалаймыз, бірақ санасыз түрде біз Олсыз да жасай аламыз деп сенеміз.
Раббы Ешуаны Исраил Уәде етілген жерді иемденген кезде көптеген шайқастарда жеңіске жету үшін қолданды. Көптеген исраилдік жауынгерлер өздерінің әскери жетістіктеріне қанағаттанған болуы керек. Бірақ өмірінің соңына қарай Ешуа оларға кейбір тарихи фактілерді еске салуды қажет деп тапты:
Исраилдің Құдайы, Раббы былай дейді... «Ерихо тұрғындары сендерге қарсы соғысты... бірақ Мен (Құдай) оларды сендердің қолдарыңа бердім. Мен сендердің алдарыңа араны жібердім, ол оларды сендердің алдарыңнан қуып шығарды, сондай-ақ екі аморлық патшаны да. Сендер мұны өз қылыштарыңмен және садақтарыңмен жасамадыңдар» (Ешуа 24:2,11-12).
Шынында да, мақтау Раббыға берілуі керек. Бұл орындалмаған кезде, Раббы кейде «садақты сындыруды» таңдайды (Ошия 1:5-7). Ол біздің өзімізге деген сенімімізді қоректендіретін және нығайтатын нәрсені сындырады. Ол біздің жетістігіміздің құралы деп санайтын нәрсені сындырады. Өзіміздің әлсіздігімізді әшкерелеу өте ауыр болуы мүмкін, бірақ біздің садағымыз көрінетін нәтижелер бергенше, біз оны екі қолмен ұстаймыз. Раббы бір нәрсенің сынуы керек екенін біледі. Бұл уақыт алуы мүмкін, бірақ ол болады.
Еңбекқор және ақылды коммуникатор апостол Пауыл жетістіктің оның таланттарына байланысты емес екенін білді. Ол тек арна, Мәсіх басқаларға бата бере алатын ерікті құрал болды (Римдіктерге 15:18; 2 Тімотеге 4:17). Пауыл ауыр тәжірибелер арқылы Құдай кейде Өзінің күшін көрсету үшін садақты сындыруы керек екенін білді:
Сондықтан Мәсіх үшін мен әлсіздіктерде, қорлықтарда, қиындықтарда, қуғын-сүргіндерде, қиыншылықтарда қуанамын. Өйткені мен әлсіз болғанда, сонда мен күштімін (2 Қорынттықтарға 12:10).
Сынған цистерналар шөлді әшкерелейді
Раббы Құдай Исраил балаларына қатты ренжіді. Еремия арқылы Ол олардың мәселесін сипаттады:
Менің халқым екі күнә жасады: Олар Мені, тірі судың бұлағын тастап, өздеріне цистерналар қазды, су ұстай алмайтын сынған цистерналар (Еремия 2:13).
Біздің шөлдегеніміз анық. Шөлдеу мәселе емес. Құдай бізді заңды қажеттіліктермен жаратты. Біздің табиғи аштығымыз бен шөліміз бізді тамақ пен су іздеуге итермелейді.
Біз серіктестікке, жақындыққа және маңыздылыққа шөлдегендей жаратылғанбыз. Біз сондай-ақ Құдайға шөлдегендей жаратылғанбыз. Бұл шөл еврей әнінде айқын суреттелген:
Бұғы су ағындарына қалай ұмтылса, менің жаным да Саған, О, Құдай, солай ұмтылады. Менің жаным Құдайға, тірі Құдайға шөлдейді (Забур 42:1-2).
Біздің жанымыз кейде осы шөлді сезіне ме? Мәселе біздің заңды шөлімізді қалай, қайда және немен қанағаттандыруға тырысатынымызда туындайды.
Перудің кедей үндістері арасында кока бұталарының жапырақтарын шайнау жиі кездесетін көрініс. Ол олардың аштығын басып, күшін қалпына келтіреді. Сол сияқты, жақындыққа деген аңсарымызды жеңілдету үшін нарықта көптеген нәрселер бар. Заңды қажеттіліктерді қате қанағаттандыруға болатыны анық.
Цистерналар – тасқа қазылған үлкен қуыстар. Егер жарық болса, жиналған жаңбыр суы тез жоғалады. Цистерналар біз орындалуды, бақытты және қанағаттануды іздеу үшін қолданатын «басқа нәрселерді» білдіреді. Олар жұмыс, неке серіктесі, мотоцикл, музыка, спорт немесе бағбандық сияқты жақсы нәрселер болуы мүмкін. Бірақ Құдай барлық материалдық цистерналардың сынатынын қамтамасыз етті. Олар тек шектеулі және уақытша қанағаттануды қамтамасыз ете алады.
Тіпті Раббыға қызмет етуіміз, біздің қызметіміз және жергілікті шіркеуіміз де сынған цистерналар. Егер біз оларды қабылдауға, құндылыққа немесе маңыздылыққа деген шөлімізді қанағаттандыру үшін қажет етсек, біз тез арада қайтадан шөлдейміз. Уақыт өте келе біз құрғақ, сынған цистернамыздан су талап етеміз – және әдетте бұл процесте басқаларға зиян келтіреміз – немесе басқа цистерна қазамыз. Раббы цистерналарды сындырып жүрген жоқ. Ол жай ғана барлық цистерналардың сынғанын хабарлайды. Ең жақсы дегенде, олар суды қысқа уақыт қана ұстай алады. Раббы не істегісі келеді, ол біздің цистерналарға тәуелділігімізді бұзу. Неліктен? Сонда біз шынайы түрде Оған бет бұрамыз.
Біз сүйіспеншілікке, маңыздылыққа немесе қабылдауға шөлдегенде не істеуіміз керек? Шақыру бүгін де тұр:
Егер біреу шөлдесе, ол Маған келсін де ішсін (Жохан 7:37).
Оның уәдесі шындық болып қалады:
Маған сенген адам ешқашан шөлдемейді (Жохан 6:35).
Онда неге мәсіхшілер шөлдейді? Өйткені біз алаңдаймыз, цистерналар қазамыз және Оның бұлағына қайтып келіп ішуді ұмытамыз. Біз Киелі жазбаларды ішпей оқи аламыз. Біз жақсы шіркеу жиналысын ішпей тамашалай аламыз. Шөлімізді басу үшін біз Оның суын ішуіміз керек.
Біз не ішіп жатырмыз? Біздің шөлімізді не басып жатыр? Мұса өз құпиясын әнде бөлісті:
Таңертең бізді Өзіңнің сүйіспеншілігіңмен қанағаттандыр, сонда біз қуанышпен ән айтып, барлық күндерімізде шаттанамыз (Забур 90:14).
Біз Раббының сүйіспеншілігінің ұлы, нәзік және ешқашан таусылмайтынын білеміз, бірақ біз бұл фактіні ішеміз бе? Ол біздің жанымызға жетті ме? Ол біздің шөлімізді қанағаттандыра ма?
Келесі айда біз қарым-қатынас жасау үшін сындырылуды қарастырамыз.
