«Міне, менің игілігім үшін мен қатты ащылық көрдім; бірақ сүйіспеншілікпен сен менің өмірімді жойылу шұңқырынан құтқардың, өйткені сен менің барлық күнәларымды артыңа тастадың.» (Ишая 38:17)
Құдай кейде үлкен құтқарылуды тудыру үшін үлкен азапты пайдаланады. Біз қазір түсінбейтін нәрселер біздің мәңгілік батамыз үшін қызмет етуі мүмкін.
Вильгельм Буш бірде Амсэль есімді адам туралы келесі шынайы оқиғаны айтып берді. Ол Құдайдың кейде азапты адамның өмірін толығымен өзгерту үшін қалай пайдаланатынын және оны қалай батаға айналдыратынын айқын көрсетеді:
«[Амсэль] Құдайды да, шайтанды да елемейтін үлкен, күшті адам болған. Бір күні ол шахтадағы тастардың астына түсіп қалған. Мен оның сал болып қалғанын естідім. Сондықтан мен оған баруға шықтым. Мен оны пәтерінде кездестірдім. Ол мүгедектер арбасында отырған. Оның айналасында бірнеше досы болған. Мен есік алдында пайда болғанда, тозақтық айқай көтерілді: «Ал, сен дін қызметкері? Тас маған тигенде сенің сүйікті Құдайың қайда болды? Өз бос сөздеріңмен шайтанға бар!» Бұл соншалықты қорқынышты болды, мен бір сөз айта алмай, үнсіз кетіп қалдым. Бірақ енді бірнеше адал шахтер оған қамқорлық жасады. Олар оған Исаға баратын жолды көрсетті, онда Құдай бізге Өзінің құтқарылуын береді. Адамда үлкен өзгеріс болды. Ол күнәларының кешірілуін және Құдаймен толық бейбітшілікті тапты. Басқа бір кезде мен оған бардым. Ол үйінің алдындағы көшеде мүгедектер арбасында отырған. Екеуміз сол кезге дейін жақсы дос болып, бір-бірімізді атымызбен атайтын болғанбыз. Мен оның жанына баспалдаққа отырдым. Мен оның бүгін маған маңызды бір нәрсе айтқысы келетінін түсіндім. Және солай болды: «Білесің бе», – деді ол, – «мен бұл жер бетінде көп өмір сүрмейтін сияқтымын. Бірақ мен көзімді жұмғанда қайда баратынымды қазір білемін. Сонда мен Құдайдың алдына келгенде, Оның алдына құлап, Оған омыртқамды сындырғаны үшін алғыс айтамын!» «О, Амсэль! Не айтып тұрсың?» – деп айқайладым. Бірақ ол тек күлімсіреп, түсіндірді: «Егер бұл болмағанда, мен Құдайдан алыс, тозаққа дейін жойылу жолымды жалғастыра берер едім. Құдай мені Өз Ұлына, менің Құтқарушыма тартқысы келсе, мені ұстауы керек болды. Иә, бұл қиын болды. Бірақ – бұл менің мәңгілік құтқарылуым үшін болды.» Ол үнсіз қалды. Содан кейін ол баяу: «Жұмаққа мүгедек болып кірген жақсы, екі аяғы сау адам болып тозаққа секіргеннен гөрі», – деді. Мен оның қолдарын ұстадым: «Амсэль! Сен Құдай мектебінде ауыр жаттығудан өттің. Бірақ – бұл бекер болған жоқ. Сен сабағыңды алдың». Және біз қиын жағдайларды бастан кешіретін, бірақ сонда да Құдайдың сүйіспеншілік дауысын естімейтін барлық адамдарды шошынып ойладық.»
