Киелі кітапта Құдайды күту туралы көп айтылған, және бұл ілімді тым қатты баса көрсету мүмкін емес. Біз Құдайдың кешігуіне оңай шыдамсыз боламыз. Дегенмен, өміріміздегі көптеген қиындықтар біздің мазасыз, кейде абайсыз асығыстығымыздың нәтижесі. Біз жемістің пісуін күте алмаймыз, бірақ оны әлі жасыл кезде жұлуды талап етеміз. Біз дұғаларымызға жауап күте алмаймыз, дегенмен біз дұға еткен нәрселердің бізге дайындалуына көп жылдар кетуі мүмкін. Біз Құдаймен бірге жүруге шақырыламыз, бірақ көбінесе Құдай өте баяу жүреді. Дегенмен, бұл ілімнің тағы бір жағы бар: Құдай көбінесе бізді күтеді.
Көбінесе біз Оның бізге дайындаған батасын ала алмаймыз, өйткені біз Онымен бірге алға жылжымаймыз. Құдайды күтпеу арқылы көптеген баталарды жіберіп алатынымыз рас болса да, біз тым көп күту арқылы да көптеген баталарды жоғалтамыз. Кейде жай ғана отыру үшін күш қажет болады, бірақ кейде біз сенімді қадаммен алға жылжуымыз керек.
Құдайдың көптеген уәделері шартты, біздің тарапымыздан қандай да бір бастапқы әрекетті талап етеді. Біз мойынсұна бастағанда, Ол бізге бата бере бастайды. Ыбырайымға үлкен нәрселер уәде етілді, бірақ егер ол Халдеяда күткенде, олардың ешқайсысын ала алмас еді. Ол өз үйін, достарын және елін тастап, бейтаныс жолдармен жүріп, уәделерді алу үшін табанды мойынсұнумен алға ұмтылуы керек еді. Иса емдеген он алапеске діни қызметкерге көрсетуді айтты, және «олар бара жатқанда, тазарды» (Лұқа 17:14). Егер олар кетпес бұрын денелерінің тазарғанын көргенше күткенде, олар оны ешқашан көрмес еді. Құдай оларды емдеуді күтіп тұрды, және олардың сенімі жұмыс істей бастаған сәтте, бата келді.
Қызыл теңізде перғауынның қуғыншы әскері израильдіктерді қоршап алғанда, оларға «алға жүріңдер» (Мысырдан шығу 14:15 KJV) деп бұйрық берілді. Енді олардың міндеті күту емес, тізе бүккен жерден тұрып, батырлық сеніммен «алға жүру» болды. Жылдар өткен соң израильдіктерге өзен ең жоғары деңгейде болған кезде Иорданнан өтуді бастау арқылы сенімдерін қайта көрсету бұйрық етілді. Олар Уәде етілген жерге кіретін қақпаның кілтін өз қолдарында ұстады, және олар жақындап, оны ашқанша қақпа өз топсаларында айнала бастамайтын еді. Кілт сенім болды.
Біз белгілі бір шайқастарға қатысуға арналғанбыз, және біз ешқашан жеңіске жетіп, жауларымызды жеңе алмаймыз деп ойлаймыз. Дегенмен, біз қақтығысқа кіргенде, біздің жанымызда соғысатын Біреу келеді. Ол арқылы біз «жеңімпаздан да артықпыз» (Римдіктерге 8:37). Егер біз шайқасқа кірмес бұрын Жәрдемшіміздің келуін қорқынышпен және дірілдеп күткенде, біз босқа күткен болар едік. Бұл сенімсіздіктің тым көп күтуі болар еді. Құдай сізге ең бай баталарын төгуді күтіп тұр. Батыл сеніммен «алға жүріңіз» және өзіңіздікіні алыңыз. «Мен құтқара бастадым. . . . Енді жеңіп, иелене бастаңыз.»
