Римдіктерге 9–11 тараулар бүкіл әлемге тараған Інжілдің рақымын Ыбырайымға және оның ұрпақтарына берілген ерекше уәделермен үйлестіру үшін жазылған. Елші Пауыл Исраил тарихынан мысалдармен бастайды.
Біріншіден, бізге «Исраилден шыққандардың бәрі Исраил емес» (9:6) делінген. Ол Ысқақ пен Ысмайылдың мысалын қолданады. Бізге Ехобаның Ыбырайымға айтқан сөзі еске түсіріледі: «Ысқақта саған тұқым шақырылады» (7-аят). Ысмайыл емес, Ысқақ таңдалды.
Екінші мысал Ребекка мен Ысқақтың балаларын қамтиды. Бізге балалар туылмай тұрып, олар жаман немесе жақсы ештеңе істемей тұрып, Құдай Жақыпты таңдап, Есауды таңдамағаны еске түсіріледі, үлкені кішісіне қызмет етеді деп айту арқылы. Бұл біздің аятымыздың контексті. Құдайдың мақсаты, Оның егеменді таңдауы және оның нәтижесіндегі батаға шақыру Жақыптың да, Есаудың да істеріне байланысты болмады. Ребеккаға оның егіздері туралы жеткен шақыру адамның істеріне емес, Құдайдың егеменді мақсаты мен таңдауына негізделген.
Бұл бүгінгі сенушілерге қатысты маңызды. Кейде Құдай кімнің Оны таңдайтынын білген, содан кейін сол адамды құтқаруға таңдаған деген ой естіледі. Бұл дұрыс емес, және шын мәнінде Құдайды құтқарудағы даңқынан айырады, оны адамдардың істеріне тәуелді етеді. Біздің аятымызда айтылғандай, бұл адамзаттың істерінен емес, шақыратын Құдайдан.
Біздің құтқарылуға қатысты жауапкершілігіміз бар; басқаша айтқанда, Інжіл бізге ұсынылғанда оған сенуіміз керек. Алайда, барлық даңқ Құдайға тиесілі! Біз Құдайдың егемендігі мен адамның жауапкершілігі қалай үйлесетінін түсінбеуіміз мүмкін, бірақ Киелі жазбалар екі идеяны да үйретеді. Бүгінгі аят бастама Құдайдан, Оның таңдауынан және Оның шақыруынан басталатынын үйретеді.
