Біздің аятымыздағы бірінші сөз, тағдыр, өткен мәңгілікте орын алды, және соңғы сөз, даңқталған, бізді келесі мәңгілікке апарады. Осы екеуінің арасында бізде Құдайдың бүгінгі халқымен қарым-қатынасы бар.
«Тағдыр» сөзі бата үшін белгіленген дегенді білдіреді. Таңдауда Құдай адамдарды бата үшін таңдайды. Тағдырда Ол Өзінің таңдағандарына берілетін баталарды таңдайды. Бұл екеуі де Оның құпия кеңестеріне жатады, бірақ Ол бізге баталарды ашып берді, Ефестіктерге 1-тараудағыдай. Римдіктерге 8-тарауда бізге бата үшін тағдырланғандарды Құдай шақырғаны айтылады. Бұл Оның Адамға: «Қайдасың?» деген шақыруымен суреттеледі. Ол бүгін қалай шақырады? Інжіл арқылы. Бұл үзіндіде шақыру тиімді, басқаша айтқанда, бұл аятта шақырылғандардың ешқайсысы жауапсыз қалмайды. Шақырылғандар содан кейін ақталады. Керемет бата! Біздің күнәларымыздың тақтасы тазартылып қана қоймай, Құдай Өзі Өзінің шақырғандарын (сенушілерді) әділ деп жариялайды! Ол бізді, қайтып оралған адасқан ұл сияқты, енді лас шүберектерімізде емес, Оның Өзі берген ең жақсы шапанға оранған күйде көреді. Бізде Құдайдың әділдігі, Оның шақыруына жауап бергенде бізге берілетін Құдайдың әділдігі бар. Біз мұны Ехобаның Өзі Адам мен Хауаны бақта құлағаннан кейін киіндірген терілермен де суреттелгенін көреміз. Олардың орнына басқа біреу өлуі керек болды. Суретте бұл жануар болды; бірақ біз үшін бұл Құдайдың Ұлының Өзі болды. Таңғажайып рақым!
Содан кейін бізге Ол ақтағандарды да даңқтағаны айтылады. Біз әрдайым өзімізді даңқталғандай сезінбеуіміз мүмкін! Бірақ Құдайдың ойында бұл қазірдің өзінде орындалған. Біз Иеміздің жақын арада қайтып келуін күтеміз, сол кезде біздің денелеріміз өзгеріп, даңқталады.
