Таулар материалдық әлемдегі ең тұрақты нысандар болып көрінеді; дегенмен, жел мен су оларды тоздырады. Бірақ ежелгі гранит тауларынан да мәңгілік – Құдайдың мейірімділігі. Басқа нәрселер ерте ме, кеш пе өзгеруі және жоғалуы мүмкін – еңбекпен жиналған ақша, сүйіспеншілікпен бапталған көгал немесе шексіз төленген үй бір сәтте жоғалуы мүмкін.
Бірақ Құдайдың сүйіспеншілігі өзгермейтін және мызғымас! Оның «бейбітшілік келісімі» «алынбайды». Бұл керемет кепілдіктер. Ешнәрсе сенушінің қауіпсіздігіне шабуыл жасай алмайды немесе оның қауіпсіздігін бұза алмайды. Құдай бізге: «Менің қойынымда сен мәңгі қауіпсізсің», – дегендей айтады. Басқа біреу айтқандай: «Біздің ісіміз ешкім дауласа алмайтын қадір-қасиетпен: «Ешкім оларды Менің қолымнан тартып ала алмайды» (Жохан 10:28) деп айта алатын Оның қолында». Біздің ісіміз өз қолымызда емес екеніне қуанамыз, өйткені бұл қалаулы болмас еді. Неге? Біз қолымызда болған нәрселерді жоғалтқан жоқпыз ба? Бірақ біз Құдайдың қолына тапсырған нәрселерді әлі де иеленетініміз рас емес пе?
Біз өзіміздің адал, келісімді сақтайтын Құдайымызға қуанамыз. Жан дүниеңізді Құдайдың шындығының жартасына бекітіңіз. Ұлы қарсылас сіздің сеніміңізді бұзуға, сеніміңізді шайқалтуға және тіпті құтқарылуыңызға күмән келтіруге тырысуы мүмкін. Бірақ бұлар Құдайдың уәделеріне қалай қарсы тұра алады, өйткені таулар Иерусалимді қоршап, қорғағандай, Иеміз де Өз халқын «бұдан былай және мәңгілікке» қоршап, қорғайды (Забур 125:2).
