Жаратылыс 3-тараудағы құлау туралы оқиға бізге таныс. Адам «түзу» жаратылған (Уағ. 7:29), бірақ жыланның азғыруына түсті. Адам мен оның әйелі өздерін жабуға тырысып, інжір жапырақтарын тікті. Алайда, олар Құдайдың дауысын естіген бойда, бақтың ағаштарының арасына жасырынды. Олар кінәлі болды және оны білді. Құдай Сөзі қандай керемет! Басынан бастап біз күнәкарлар үшін не шындық екенін көреміз — тіпті бүгін де.
Егер адамзатқа құтқарылу келетін болса, Құдай Өзі бастама көтеруі керек; Оның шақыруы күнәкардың жүрегі мен ар-ұжданына жетуі керек. Біздің Құдайымыз құлаған күнәкарларды Өзімен татуластырғысы келетіні қандай керемет рақым!
Адам: «Мен қорықтым» және «Мен жалаңашпын» — деп жауап береді. Мұнда біз Құдайға бағынбаудың нәтижесін көреміз, сол кезде де, қазір де: қорқыныш, ұят және кінә. Тек Құдайдың Өзі берген жабыны ғана оларды Құдайдың қатысуына лайықты етіп, ар-ұждандарына тыныштық берер еді.
Ехоба Адам мен оның әйелінің қайда екенін білмеді ме? Әрине, білді. Бірақ Ол олардың не істегендері және неге Одан алыста болғандары туралы ар-ұждандары мен жүректерін жаттықтырғысы келді. Біздің Құдайымыз оларды алыста қалдырмағаны, және біздің де Одан алыста болғанымызды қаламағаны қандай керемет. Адам мен оның әйелі үшін Ехоба жабын берді: өлтірілген жануардың терілері. Біз үшін Ол ең жақсы шапанды, Иеміз Исаның ісі арқылы біз үшін жеңіп алынған Құдайдың әділдігін берді. Ол «біздің күнәларымыз үшін берілді және біздің ақталуымыз үшін қайта тірілді» (Рим. 4:25). Біз шақырылдық және жақын әкеліндік!
