Олардың ескек есумен қиналғанын көріп, өйткені жел оларға қарсы болды, түннің төртінші қарауылында Ол оларға теңіз үстімен жүріп келді, және олардан өтіп кетпек болды. Бірақ олар, Оның теңіз үстімен жүргенін көріп, оны елес деп ойлап, айқайлады. Өйткені бәрі Оны көріп, мазасызданды. Және дереу Ол олармен сөйлесіп, оларға: «Батыл болыңдар: бұл Мен; қорықпаңдар» деді. Және Ол оларға кемеге көтерілді, және жел басылды. (Марқа 6:48-51) Иеміз әрқашан ең қажет болғанда ең жақын болады. Бұл әрқашан түсінілмеуі мүмкін, бірақ бұл үлкен шындық.
Ол Өзінің шәкірттері дауылмен күресіп, еңбек еткен кеменің жанында болды, белгісіз және күтілмеген, олардан ешқандай дұға Оны оларға әкелмеді, бұл Оның Өзінің сүйіспеншілігі болды — олар Оған қымбат еді.
Оның сол жерде екені белгілі болғанда дұға пайда болады, бірақ Ол Өзінің сүйіспеншілігімен сол жерде. Менің қажеттілігім Оның сүйіспеншілігіне шақыру, менің қиындығым Оны ең қиын сәтте менің жаныма әкеледі, және мен Оны маған деген алаңдаушылық, нәзік қызығушылығында танығанда, мен Оны кемеге — менің жағдайларыма қабылдаймын; Ол оларға Өзі кіреді — және Оның Өзі танылғанда, Ол менің жағдайларыма менімен бірге кіреді және нәтиже тамаша — ҮЛКЕН ТЫНЫШТЫҚ БОЛАДЫ!
Дж.Б.С.
