Біз Мәсіхке табынғанымыздай, Оған Иеміз деп дұға етеміз. Киелі Жазбаларда бұл қағиданың екі таңғажайып мысалы жазылған. Стефанды ашуланған яһудилер таспен ұрғанда: «Олар Стефанды таспен ұрып жатқанда, ол Құдайға шақырып: «Ием Иса, рухымды қабылда» деді» (Елшілердің істері 7:59) делінген. Павел де, денедегі тікен туралы айтқанда: «Осы нәрсе туралы мен Иемізге үш рет жалбарындым, ол мені тастап кетсін деп. Сонда Ол маған: «Менің рақымым саған жеткілікті, өйткені Менің күшім әлсіздікте кемелденеді» деді» (2 Қор. 12:8–9).
Бұл жағдайлар Мәсіхке дұғада қалай жүгіну керектігі туралы өте маңызды нұсқау береді. Бұл Иеміз ретінде – кейде өкінішке орай естілетіндей, «Иса» немесе «Мәсіх» деп емес. Бір сәт ойлансақ, мұның дұрыстығын көреміз. Оның атын – Исаны немесе Мәсіх терминін – Оның алдында бас игенде қолдану, біздің жалбарынушы ретіндегі орнымызды, сондай-ақ Оның Иеміз ретіндегі орнын ұмыту болып табылады. Бұл тіпті құрметсіздік болмаса да, таныстыққа ұқсайды, дегенмен мұны ешқандай сезімсіз жасауға болатыны еркін мойындалады. Қалай болғанда да, біз Оған жалбарынғанда, Оның жоғары мәртебесі мен қадір-қасиетін ешқашан ұмытпауымыз керек. Құдай баласының рухани инстинкттері оған мұндай кезде Иеміз атауын ешқашан қалдырмау керектігін үйретуге жеткілікті болады. Оның қабылдауы, ал біздің оны беруіміз лайықты; бұл, ең болмағанда, Оның талаптарын, сондай-ақ Оның қатысуындағы орнымызды кішіпейілдікпен көрсетеді.
Ендеше, біз бас иетін және рақым мен бата тілейтін Біреуге не тиесілі екенін әрдайым есте сақтауға мұқият болайық.
