«Ол олармен дастархан басында отырғанда, нан алып, бата беріп, сындырып, оларға берді. Сонда олардың көздері ашылып, Оны таныды. Ол олардың көз алдынан ғайып болды. Олар бір-біріне: «Ол бізбен жолда сөйлескенде, бізге Жазбаларды ашқанда, жүрегіміз ішімізде жанған жоқ па?» – деді (Лұқа 24:30-32). Иеміз Эммаустағы үйге кіргеннен кейін, Ол нан алып, шүкіршілік етіп, сындырып, екі шәкіртке берді. Өзінің ең үлкен жеңісі күні де, Ол абайсыз әрекет етпеді, керісінше, тамақ үшін Құдайға шүкіршілік етіп, адамдарға қызмет еткен толықтай тәуелді Адам болып қалды. Бұрын бес нан мен екі балық үшін, немесе жеті нан мен бірнеше кішкентай балық үшін шүкіршілік еткендей, Ол мұнда да солай етті. Ол бірдей – Өзінің қайта тірілуіне дейін де, кейін де. Бұл Оның көкке көтерілуіне қатысты да рас, өйткені Пауыл: «Түскен Ол, сонымен қатар барлық аспаннан әлдеқайда жоғары көтерілген Бір» (Ефестіктерге 4:10) деп жазады.
Екі шәкірт көңілсіз болды (Лұқа 24:17 қараңыз). Бұл екеуінің сенімі сөнуге шақ қалған жанып тұрған білте сияқты ғана болды. Ишая Мәсіх туралы: «әлсіз жанып тұрған білтені сөндірмейді» (Ишая 42:3) деп жазған. Біз мұнда дәл осыны көреміз: Ол оларға Өзінің Тұлғасы туралы жазбаларды ашты және осылайша олардың сенімін қайта жандандырды, сондықтан қысқа уақыттан кейін олар: «Ол бізбен жолда сөйлескенде, жүрегіміз ішімізде жанған жоқ па?» (Лұқа 24:32) деп айта алды.
Қазіргі уақытта сіз өзіңіз үміттенгендей болмағандықтан, өзіңізді депрессияда және көңіліңіз қалғандай сезінесіз бе? Дәл осындай күндері Иеміз сізге ерекше жақын болып, Өзінің сүйіспеншілігін терең сезінуді қалайды.
Құдай көңілсіздерді жұбатады (2 Қорынттықтарға 7:6 қараңыз)
