Біз бата алатын жерге келгенде, жанға ашылатын бірінші ұлы шындық – Оның біздің күнәларымыздан да ұлы екендігі. Луқа 7:36–50-де қаладағы күнәкар әйел тапқан нәрсе осы болды. Бұл шаршаған әйел Иеміздің сөздерін естіп, оларға тартылып, Оның артынан Симонның үйіне еріп келген болуы әбден мүмкін. Ол үйге кіруі керек пе еді? Оның бұған қандай құқығы бар еді? Фарисей мен оның қонақтарының қабақтары оны есіктен алыстатқан болар еді, егер оның жаны іздеген Біреуі тойдың ең төменгі орнында жатпағанда. Оның Оған деген қажеттілігі олардың қорқынышынан да үлкен болды, және олардың дұшпандығынан да үлкен екі күш әрекет етті; бұлар оны Оның аяғына әкелу үшін бірікті. Оның сүйіспеншілігі оны тартты; оның қажеттілігі оны итермеледі. Оның сүйіспеншілігінің тартылысы мен қажеттілігінің итермелеуімен ол табалдырықтан бір қадам аттап, шаршаған, ауыр жүктелген жүрегі жеңілдік пен тыныштық табатын жалғыз жерге келді.
Ол Оның аяғына жығылып, күнәкар өмірі үшін өкінішін төкті, және Оның оған көрсеткен мейірімділігі үшін ризашылық көз жастарын сол өкінішті көз жастарымен араластырды.
Фарисей Симон оған өзіне тиюге рұқсат бермес еді, және оның қонақтары оны менсінбес еді, бірақ кішіпейіл Иса, Өмірдің құдіретті Ханзадасы, оларға ұқсамады: Ол күнәкарлардың досы еді. Ол Оның шексіз мейірімді жүрегі бар екенін, тіпті оған да жанашырлық таныта алатынын, және аузын ашқанда ешбір адам сөйлемегендей немесе сөйлей алмайтындай сөйлегенін білді: Ол кешірім, құтқарылу, тыныштық туралы айтты; және шынымен де, жердегі немесе көктегі барлық нәрселердің ішінде ешқайсысы шаршаған жанның аңсауын бұлар сияқты қанағаттандыра алмас еді.
