«Иса жылады... көзін жоғары көтеріп: Әке, Саған рахмет айтамын...» (Жохан 11:35, 41) Сихардағы құдықтың жанында шаршап отырған Адам – бізге мәңгілік өмірден ләззат алуымыз үшін Киелі Рухты беретін Сол Бір (Жохан 4:14 қараңыз). Қайықта жастықта ұйықтаған ағаш ұстасының Ұлы дауыл мен толқындарды бағындырып, Өзінің шәкірттерін кез келген қауіптен құтқаруға күші жетті. Ол адамдардың қайғы-қасіретіне іштей қозғалып, сонымен бірге бір сөзбен, ауруларды лезде емдеуге қабілетті болды. Ол адамдық сезімдерді де, Құдайлық күшті де көрсетті. Ол көңілі түскендерді жігерлендірді, рақым сөздері арқылы шаршаған жандарды көтерді, сонымен бірге өлілерді қабірден тірілтті. Ол жылағандармен бірге жылады және қуанғандармен бірге қуанды (Жохан 12:1-2 қараңыз).
Исаның өмірі аспанға үмітпен қараумен ерекшеленді. 5000 аш ер адамның қажеттіліктерін қанағаттандыруға келгенде, Ол бес нан мен екі балықты қолына алып, жоғары қарап, олар үшін Құдайға алғыс айтты (Матай 14:19 қараңыз). Тағы бір рет Ол аспанға қарап, саңырау-мылқауды емдеп жатқанда күрсінді (Марқа 7:34 қараңыз). Лазардың қабірінде де Ол Әкенің Өзін еститініне нық сеніммен дұға еткенде сол бағытқа қарады – және тағы да Құдайдың даңқы жарқырады! Ақырында, өлімінен бірнеше сағат бұрын, Ол тағы да сеніммен көзін жоғары көтеріп, ешбір адам бұрын-соңды дұға етпегендей дұға етті (Жохан 17 қараңыз).
Күнәнің салдарына қарау көз жасын әкеледі; бірақ жоғарыға қарау алғысқа әкеледі. Көз жасы дұғамен бірге болғанда, қайғы бас тартуға әкелмейді. Ханна көз жасымен дұға етті. Ол өз жанын Иеміздің алдына төгіп, батылдық алды. Ол Шилоға жүрегі жаралы болып келген, бірақ үйіне сеніммен қайтты (1 Самуил 1:18 қараңыз). Құдай оның өтінішін естіді, өйткені оның мақсаты Құдайдың даңқы және оның тілегі Оның еркіне сәйкес болу болды.
Ехошафат та, адамдық тұрғыдан айтқанда, өзі мен халқының жағдайында тұзаққа түскенін көргенде, бас тартқан жоқ. Ол өзінің дәрменсіздігін Иемізге дұғада мойындады – бірақ ол мұнымен тоқтаған жоқ – ол дұға етті: «Бізге қарсы келе жатқан осы үлкен әскердің алдында біздің күшіміз жоқ, не істерімізді білмейміз, бірақ көздеріміз Саған қарап тұр» (2 Жылнама 20:12). Забуршының да көзқарасы осындай болды және ол айтты: біз не істерімізді білмейміз, бірақ көздеріміз Саған қарап тұр» (2 Жылнама 20:12). Забуршының да көзқарасы осындай болды және ол айтты:
«Көздерімді Саған көтеремін, уа, аспанда тұратын Сен!» (Забур 123:1). Жаңа Өсиетте бізді «сенімнің жетекшісі және аяқтаушысы» (Еврейлерге 12:2) болып табылатын, қазір Құдайдың оң жағында отырған, «даңқ пен құрметпен тәж киген» (Еврейлерге 2:9) Біреуге көзімізді бұруға шақырады. Тәуелділік өмірі күту көзқарасымен және үнемі жоғарыға қараумен байланысты – Ол бізге мейірімді болғанша (Забур 123:2 қараңыз).
Бүгін сіздің көздеріңіз неге бағытталған? Көздеріңіз жағдайларға қадалған ба, әлде олардан тыс, жағдайлардан жоғары тұрған және аспанда да, жерде де барлық билік берілген Біреуге қарауды шешесіз бе? Есіңізде болсын, сіз төккен әрбір жас Құдаймен жазылған және сонымен бірге Оның құлақтары сіздің айқайыңызға қарайды (Забур 56:8; Забур 34:15)!
