Әйүп Құдайдың дана шеберлігінің нысаны болды, дәл әрбір сенушінің өміріндегідей. Бірақ Әйүп оңай үйренбеген сабақ болды. Шынында да, Әйүптің мінезі түзу болды, және ол Құдайдың ұлылығына шынайы, терең құрметпен қарады. Сондай-ақ, оның басқаларға қатысты мінез-құлқы мақтауға тұрарлық болды. Рухани тұрғыдан, Әйүптің үйренетін нәрсесі салыстырмалы түрде аз болды.
Енді Құдай Шайтанның назарын осы үлгілі мінезге аударды, және Құдай Шайтанға Әйүпке кез келген адамды сілкіндіретіндей терең қиындықтар әкелуге рұқсат берді. Содан кейін, жағдайды одан да нашарлату үшін, Әйүптің достары оны жігерлендірудің орнына, оны жасырын күнә жасады деп айыптады, өйткені олар Құдайдың мұндай азапқа неге рұқсат бергеніне басқа себеп таба алмады. Әйүп олардың әділетсіз сынына қатты қарсылық көрсетті және Құдайдың бұл үлкен сынаққа рұқсат беруі әділетсіздік деп ойлауға бейім болды. Осылайша, Әйүптің жүрегінің ең терең ойлары әшкереленді.
Ақырында, Құдай Әйүпке тікелей сөйлеп, оған Құдайдың ұлылығын көрсетті, сондықтан Әйүп Оның алдында кішіпейілділікпен құлады. Енді Әйүп өзінің жүрегінің үлкен күнәкарлығын және Құдай даңқының қарама-қарсы ұлылығын түсінді. Содан кейін, достарымен дауласудың орнына, Әйүп олар үшін дұға етті, және Құдай бәрін толығымен өзгертті. Әйүптің өте үлкен қиындықтар арасындағы қайғысы мен мұңы бұрынғыдан екі есе көп батаға айналды.
Міне, жүрек Оның адал қолына бас игенде, сенушінің жүрегіндегі Құдайдың ұлы рухани жұмысы осындай. Иеміз Исаға жоғары құрмет көрсетілгенде және жүрек басқалар үшін дұғада кеңейгенде, біз кішіпейіл боламыз, бірақ шексіз бата аламыз. Біз «Ол өсуі керек, ал мен азаюым керек» (Жохан 3:30) дегенді үйренудің батасы мен қуанышын сезінейік.
