Зедекияның билігінің тоғызыншы жылы, оныншы айдың оныншы күні Навуходоносордың Иерусалимді соңғы қоршауы басталды (Езек. 24:1–2). Мүмкін, шешімсіздіктен Зедекия ғибадатханаға, Иеміздің алдына барды (Ерм. 34:15), және «Иерусалимдегі барлық халықпен оларға бостандық жариялау үшін келісім жасады: әрбір адам өзінің еркек және әйел құлын босатуы керек» (8–9-аяттар). Олар солай істегеннен кейін, Перғауын халдейлерге қарсы шықты, бұл Иерусалимді қоршауды уақытша тоқтатты. Халдейлер мәңгілікке кетті (37:9) және бәрі жақсы болады деп ойлап, халық жаңа ғана босатқан құлдарды қайтадан бағындыру үшін қайтарып алды. Иеміз оларға қатаң үкім шығарды. Оның көз алдында және Оның үйінде дұрыс нәрсені істегеннен кейін, олар келісімдерін бұзу арқылы Оның есімін қорлады (34:16). Олар Иеміздің алдында дұрыс нәрсені істеді, бірақ содан кейін олар: «Мә, бәрібір», – деді, осылайша Иеміздің есімін қорлады.
Бұл біз христиандардың Мәсіхтің есімін алып жүретінімізді еске салатын жақсы нәрсе. 2 Қорынттықтарға 3:3-те елші Пауыл: «Сіздер Мәсіхтің хатысыздар», – деп жазды. Біз бұл әлемдегі көптеген адамдар оқитын жалғыз хат немесе Киелі кітап болуымыз мүмкін. Мәсіхтің денесінің мүшелері ретінде, біздің әрекеттеріміз Оның даңқты және кемел Тұлғасы туралы айналамыздағыларға айтсын. Бірақ бұл ғана емес. Иеміз Исаның: «Егер кім Мені сүйсе, ол Менің сөзімді сақтайды», – дегенін де еске алайық (Жохан 14:23). Анығында, Зедекияның Иемізден шынайы қорқуы да, сүйіспеншілігі де болмады. Бірақ біз үшін, Ол келгенше Оның сөзін сақтап, оған адал жүру арқылы Оған деген сүйіспеншілігімізді көрсетейік. Оның халқының мойынсұнуы Оның есімін даңқтайды.
