Жылан Хауаны жақсылық пен жамандықты тану ағашынан жеуге азғырғанда, ол «ағаштың тамаққа жақсы екенін, көздерге жағымды екенін және даналық беретін ағаш екенін көрді». Алайда, ол Құдайдың нұсқауын бұзып, ағаштан жеп, «өзімен бірге күйеуіне бергенде, ол жеді» (Жар. 3:6), сол кезде адам күнәға батып, елші жазған «тән құмарлығына, көз құмарлығына және өмірдің мақтанышына» (1 Жохан 2:16) жем болды. Оған дейін олардың кінәсіздігі Құдайға мойынсұну арқылы қорғалған еді; енді олар қарсы тұра алмайтын қатыгез қожайынның құлдары болды.
Екінші Адамға, Ол дәл сол азғыруларға, тіпті «әрбір азғыруға» (Лұқа 4:13) тап болғанда, көзімізді бұру қандай қуаныш! Егер бірінші адам бақ ағаштарының арасында Құдайдың алдынан жасырынса, шөлде Иемізден кеткен – шайтан. Айырмашылық не болды? Хауа сұралғанда: «Құдай айтты», – деп жауап берді, бірақ тек бастапқыда. Керісінше, біз Иеміздің зұлыммен кездесуі барысында: «Жазылған… Жазылған… Айтылған» (Лұқа 4:4, 8, 12) деп айтқанын естиміз. Ол Өз Құдайын әрқашан Өзінің алдына қойып, Оған мойынсұну арқылы Өзінің кемел адамдығын толықтырады.
Жохан елші Құдай отбасының жас жігіттеріне: «сендер күштісіңдер, және Құдай сөзі сендерде тұрады, және сендер зұлымды жеңдіңдер» деп жазады. Бірақ одан да көп қажет: «Әлемді немесе әлемдегі нәрселерді сүймеңдер». Шайтан өз әлемінің тартымдылықтары арқылы екі жыныстағы сенушілерді де мойынсұну жолынан тайдыруға тырысады. Әке мен Ұл – Құдайды әрқашан алдымызда ұстайық.
