Жоғарыдағы сөз тіркестері елші Пауылдың Иеміздің қызметіне араласқан алғашқы жылдарында басынан өткерген азаптарының кейбірін тізімдейді. Ол мұнда өзінің қиындықтарымен мақтанбайды; сондай-ақ ол бұл азаптарды Елшілердің істері 22-тарауда еврей тобыры алдында куәлік бергенде немесе Елшілердің істері 26-тарауда Фест, Агриппа патша және басқа да атақты адамдар алдында сөйлегенде айтпайды. «Мен ақымақ сияқты сөйлеймін»,— дейді ол, бұл оқиғаларды және басқа да көптеген нәрселерді коринфтіктерге кешірім сұрап айтып, Иеміз оған сеніп тапсырған қызметті өзіне шабуыл жасаған жалған бауырластардан қорғайды.
Ол құтқарылғанға дейін Иерусалимде және тіпті шетелдік қалаларда христиандарды қудалап, оларды түрмеге қамап, өлімге жіберген. Елшілердің істері 9-тарауда, Дамаскіде, Иеміз Ананияға Пауылға «Менің есімім үшін қанша нәрсе азап шегуі керек екенін» көрсететінін айтқан. Ол дінге келгеннен кейін көп ұзамай, еврейлер оны өлтіруді жоспарлап, оны істеу үшін қақпаларды күндіз-түні бақылаған. Ол Иерусалимге келіп, Иеміз Исаның атымен батыл сөйлеп, эллинистерге қарсы дауласқанда, олар да оны өлтіруге тырысқан, сондықтан бауырластар оны Тарсқа жіберген.
Оның коринфтіктерге жазғанынан көріп отырғанымыздай, оның өмірі көптеген азап түрлерімен сипатталды. Қудалаушыларының әділетсіздігіне шағымданудың орнына, ол бәрін Иемізден қабылдап, өзін Мәсіхтің тұтқынымын деп мойындады! Тімотеге жазған соңғы хатында ол оған: «Мәсіх Исада құдайшыл өмір сүргісі келетіндердің бәрі қудалауға ұшырайды» (2 Тім. 3:12) деді.
Сіз ешқашан қудалауға ұшырадыңыз ба? Егер солай болса, бұл Иеміз үшін болды ма? Егер солай болса, оған қалай әрекет еттіңіз? Пауылдан үйренейік!
