Бұл сөздер Ехобаның Исраил халқын Қанаанды «күшті болыңдар, кіріңдер және иеленіңдер» деп шақыруының бір бөлігі (Заң. 11:8).
Бұл олар тастап кеткен жерден мүлдем басқа жер еді. Мысыр тегіс, құрғақ ел болды, онда олар егіндерін Ніл өзенінің суын аяқтарымен таратып суаруға мәжбүр болды. Олар мұны көкөніс бағын өсіргендей еңбек етті. Олардың көздері аспанда емес, жерде болды.
Бірақ Қанаанның топографиясы аспан жаңбырын сіңірді. Бұл «сүт пен бал ағып жатқан жер» (9-аят); «жақсы жер» (8:7), ол бүгінде христиандықтың рухани баталары еркін қолжетімді аспанды бейнелейді (Ефес. 1:3).
Елші Пауыл Әкеге ефестіктер үшін — және біз үшін — «Ол Өзінің даңқының байлығына сәйкес, ішкі адамда Өз Рухы арқылы күшпен нығайтуын» дұға еткенде, бұл біздің «барлық әулиелермен бірге енін, ұзындығын, тереңдігін және биіктігін түсінуге — білімнен асатын Мәсіхтің сүйіспеншілігін білуге; [біздің] Құдайдың барлық толықтығымен толуымыз үшін» (3:16–19) қажет.
Пауыл Римде тұтқында болса да (1-аят) христиандықтың рухани шыңдарын тамашалап, өзінің сенімдегі бауырларының да солай істеуін қалады. Бұл әлем ұсынатын кез келген ләззат бағынан әлдеқайда асып түсетін жоғары және кең бата көрінісі. Ефестегі Пауылдың дұғасы бізді аспандағы жерімізді зерттеуге, бастан кешіруге және ләззат алуға ынталандырсын.
