Өзімізге қарыздар емеспіз Біз, уа, Құдай, Сенікіміз; Иса Мырза, біздің түнімізді бұзып өтті, Және бізге илаһи нұр берді.
Әкенің рақымы мен сүйіспеншілігі Бұл баталы мейірімділік берді, Және Иса жоғарыдағы тақты тастап кетті, Адасқан қойларын құтқару үшін.
Енді қаһардың мұрагерлері емеспіз – Сенің егеменді сүйіспеншілігіңді көреміз; Және Әке, сенімді сеніммен Жанымызды Саған тапсырамыз.
Жүрегіміз жоғарыға қарайды Сен берген даңқты көру үшін, Рухта біз болатын жерде тұрамыз Мәсіхпен, Сенің мұрагерлеріңмен, жұмақта.
Асырап алынған топпен Жақында Оны сол жерде көреміз: Олармен және Онымен даңқта тұрамыз, Және Оның құрметіне ортақтасамыз. — Августус М. Топлади (1740-1778)
