Біз елші Пауылдың Ефестегідей артықшылықты және адал қауымға жазғанда, олардың дінге кірмес бұрын Құдайдың алдындағы жағдайын еске түсіру неліктен қажет деп ойлағанын сұрауымыз мүмкін. «Сол кезде сендер Мәсіхсіз, Исраилдің азаматтығынан бөтен, уәде келісімдерінен бейтаныс едіңдер. Үмітсіз және әлемде Құдайсыз едіңдер».
Менің ойымша, Лұқа 7:47-дегі Иеміздің сүйікті әйелге айтқан сөздері бұл сұраққа жауап беруге көмектеседі. Егер біз күнәларымызда болған кездегі үмітсіз жағдайымыздан құтқарғаны үшін Иса Мәсіхке не қарыз екенімізді ұмытып кетсек, онда Мәсіхке деген сүйіспеншілігіміз азая бастауы мүмкін. Менің ойымша, ефестіктер Пауылдың айтқанына құлақ аспады, өйткені Жохан жеті шіркеуге арналған хаттардың біріншісін жазған кезде, олар өздерінің алғашқы (ең жақсы) сүйіспеншілігін жоғалтып, бұрынғы артықшылықты жағдайынан айырылған еді.
Егер біз қаншалықты және не үшін кешірілгеніміз туралы сенімімізді жоғалтсақ, онда Мәсіхке деген сүйіспеншілігіміз азаяды.
Сол сияқты, Пауыл Римдегі сенушілерге жазған керемет хатында оларға құтқарылмас бұрынғы жағдайларын еске салады: «Өйткені сендер әлі күшсіз болғанда, белгіленген уақытта Мәсіх тақуасыздар үшін өлді», және «біз әлі күнәкар болғанда, Мәсіх біз үшін өлді», және тағы да, «Өйткені егер біз жау болғанда, Құдаймен Оның Ұлының өлімі арқылы татулассақ». Біз Құтқарушымен кездеспес бұрын, біздің тақуасыз табиғатымызбен күресуге, немесе қасиетті және әділ Құдайдың біз кінәлі болған күнәкар әрекеттер туралы талаптарын қанағаттандыруға қабілетіміз болмағанын, және бізді Құдайдың жаулары еткен табиғатымызды ешқашан өзгерте немесе жақсарта алмайтынымызды еске аламыз ба?
Бұл үш жазбада «Мәсіх өлді», «Мәсіх біз үшін өлді» және «Оның Ұлының өлімі» деген үш рет айтылғаны қандай тамаша. Біз Мәсіхсіз болған кездегі жағдайымыз бен кінәмізді неғұрлым бағаласақ, соғұрлым оны түзету үшін Мәсіхтің өліміне не қатысы бар екенін түсінеміз. Сонда Құдай Рухы біздің жүрегіміздің Оған деген сүйіспеншілігі мен мейірімін арттырады.
Ескі табиғатымыздың не істей алатынын еске түсіргенде, біз «Бірақ мен ешқашан ондай нәрселерді істемес едім» деген кейбір адамдар сияқты сезінуіміз мүмкін. Бақытымызға орай, көпшілігіміз өзіміз істей алатын қорқынышты әрекеттерден сақталған болуымыз мүмкін, бірақ бізде әлі де ең қорқынышты нәрселерді істей алатын табиғат бар.
Пауыл бұл туралы көп ойланды, және ол өзінің күш-жігері мен сәтсіздіктерін сол хаттың 7-тарауының 14 және 15-аяттарында егжей-тегжейлі баяндайды: «Бірақ мен тәнмін, күнәға сатылғанмын, өйткені мен істегенімді мақұлдамаймын: өйткені мен қалағанымды істемеймін; бірақ мен жек көргенімді істеймін», және қорытындылайды: «О, мен қандай бақытсыз адаммын! Мені бұл өлім денесінен кім құтқарады? Мен Иса Мәсіх Иеміз арқылы Құдайға шүкіршілік етемін». Пауыл өзінің не істегенін ешқашан ұмытпады, және көп жылдар өткен соң Тімотеге жазған бірінші хатында өзі туралы былай дейді: «Бұрын мен Құдайды қорлаған, қуғыншы және зорлықшыл болдым: бірақ мен мейірімділікке ие болдым» (1 Тімоте 1:13), және 15-аятта өзін күнәкарлардың басшысы деп атайды. Ол Мәсіхке не қарыз екенін ешқашан ұмытпады және соның жарығында өмір сүрді.
Лұқа 5-тараудан мысалдар
Лұқа 5-тарауға оралғанда қандай тамаша, онда біз оқыған көп нәрсе бізге суреттелген. 8-аятта біз оқимыз,
«Симон Петр мұны көргенде, Исаның тізесіне құлап: «Менен кетші; өйткені мен күнәкар адаммын» немесе, аударғанда, «күнәға толы адаммын» деді. Өзін осындай даңқты адамның қасында тапқан Петр өзіне шынайы баға береді; біз мұны тек Мәсіхтің қасында ғана істей аламыз. Өкінішке орай, Петр кейінірек өмірінде бұл бағаны ұмытып, Иемізден үш рет бас тартуына әкелді; бірақ «Иеміз бұрылып, Петрге қарады. Және Петр Иеміздің сөзін есіне түсірді». Біздің не істей алатынымызды ұмыту қаншалықты қауіпті; бірақ Ол ешқашан ұмытпайды.
Лұқа келесі кезекте 12-аятта бізге айтады,
«Міне, алапеске толы адам: Исаны көргенде, ол жүзімен жерге құлап, Оған жалынып: «Ием, егер қаласаң, мені тазарта аласың» деді. Мұнда біз Құдайдың алдындағы күнәнің қорқыныштылығын көреміз. Алапеске толы мұндай адам бізге қандай жиіркенішті. Таза емес, қуылған, ластанған және басқаларды ластайтын, Құдайға жақындай алмайтын, және ешкім көмектесе алмайтын. Бірақ «біз әлі күнәкар болғанда, Мәсіх біз үшін өлді». Сондықтан Иеміз: «Қалаймын; таза бол» дейді. Ол Иеміздің оған не істегенін ешқашан ұмытады ма? Менің ойымша, жоқ; өмірінің әр күні өзіне қарағанда, ол Иемізбен кездеспес бұрын қандай болғанын есіне түсіретін болады.
18-аятта біз оқимыз,
«Және, міне, адамдар төсекке салған сал ауруына шалдыққан адамды әкелді». Біз «сендер күшсіз болғанда» деп оқыдық. Бұл кедей адам өзі үшін ештеңе істей алмады, бірақ оның төрт жақсы досы оны Иеміздің қасына әкелді, Ол оған: «Саған айтамын, тұр, төсегіңді ал да, үйіңе бар» деді. Неліктен Иеміз оған төсегін үйіне алып кетуін айтты? Өйткені ол төсекке жатқан сайын, Иемізбен кездеспес бұрынғы үмітсіз жағдайын есіне түсіретін болады; ол Мәсіхтің оған не істегенін ешқашан ұмытпайды, және біз де ұмытпауымыз керек.
Соңында, бізде: «Леви, кедендік алымды қабылдау орнында отырған: және Ол оған: «Маған ер» деді. Және ол бәрін тастап, тұрып, Оған ерді». Левидің өмірі ақшамен қоршалған еді, оны сүю барлық зұлымдықтың тамыры (1 Тімоте 6:10), бірақ сенімнің мойынсұнуы оған оны тастауға және жүрегінде оған қатысты сезінген нәрседен жоғары тұруға күш берді, және Иемізге еруге.
Мәсіхтің өлімі мен қайта тірілуі бізді неден құтқарғанын неліктен еске түсіру қажет екенін түсінуіміз үшін дұға етемін, бұл біздің жүрегімізді бізді бірінші сүйген Оны сүюге әрқашан итермелесін.
