Ғасырлар жартасы, мен үшін жарылған,
Өзіңе жасырынуыма рұқсат ет;
Су мен қан
Сенің жарылған қабырғаңнан аққан,
Күнәнің екі еселі емі болсын,
Мені оның кінәсі мен күшінен құтқар.
Менің қолдарымның еңбегі
Сенің заңыңның талаптарын орындай алмайды;
Менің ынтам тыным таппаса да,
Менің көз жастарым мәңгі ақса да,
Бәрі күнәні өтей алмайды;
Сен құтқаруың керек, және Сен ғана.
Қолымда ештеңе жоқ,
Жай ғана Сенің крестіңе жабысамын;
Жалаңаш, киім үшін Саған келемін;
Дәрменсіз, рақым үшін Саған қараймын;
Лас, бұлаққа ұшамын,
Мені жу, Құтқарушы, әйтпесе өлемін!
Мен осы өткінші тынысты алғанда,
Көздерім өлімде жұмылғанда,
Белгісіз әлемдерге көтерілгенде,
Сені Өзіңнің сот тағыңда көргенде,
Ғасырлар жартасы, мен үшін жарылған,
Өзіңе жасырынуыма рұқсат ет. —Август М. Топлади (1740–1778)
