Қайта тірілу – ең маңызды оқиғалардың бірі, егер ең маңыздысы болмаса, жаратылыстан бергі тарихи оқиға. Әрине, ол бұрын болған оқиғалардан бөлек болмас еді, және оның қазіргі және мәңгілік салдары болмаса, ол соншалықты маңызды болмас еді. Адамның күнәсі, оның заң арқылы немесе жақсылық жасау арқылы Құдайды қанағаттандыра алмауы және Құдайдың әділ талаптарының орындалу қажеттілігі Иеміз Исаны айқышқа әкелді. Онда біз барлық күнәларымызды Орынбасардың көтергенін және татуласу жұмысының бір күнә үшін бір құрбандықпен мәңгілікке аяқталғанын көреміз (1 Петір 2:24; Еврейлерге 10:14). Мәсіх біздің күнәларымыз үшін, Әділ әділетсіздер үшін өлді (1 Петір 3:18).
Бірақ өлім жеңіске жетуі керек емес еді. Құтқарушы қайта тірілуі керек еді, сонда Оның аяқталған жұмысына және Оған деген сеніміне негізделген өмір барлық адамдарға келуі үшін. Ол қайта тірілді және қазір Құдай Әкенің оң жағында отыр, Өзінің дұшпандарының аяғының табаны болуын күтуде (Еврейлерге 10:12-13). Біз сенушілер сол кезде Онымен бірге боламыз, осы әлемнен алынып, Оның алдына әкелінеміз (1 Салоникалықтарға 4:16-17).
Жерлеу және қайта тірілуге қатысты, біз Інжілдерден Оның денесіне келтірілген жарақаттар және Жүсіп пен Ниқодимнің көрсеткен қамқорлығы туралы білеміз. Киелі кітап бізге қабірдің мөрленгенін және күзетшінің қойылғанын айтады. Жер сілкінісі болды, періштелер пайда болды, және бос қабірді көрсету үшін тас алынды. Осының бәрінде Киелі жазба Иеміздің денесінің қайта тірілген кезде не болғанын сипаттамайды; Ол жай ғана тірі көрінді және Өзінің адамдарымен танылды, бірақ басқа дене түрімен.
Құдай Сөзі үнсіз болғандықтан қайта тірілу сәтінде не болғаны туралы, біз Құдайдың біздің назарымызды сол жерге аударғысы келмейтінін түсінеміз. Оның орнына, біз екі нәрсе туралы оқимыз. Біріншіден, қайта тірілу Құдайдың Өзінің Ұлына және Оның істеген жұмысына деген ризашылығын көрсетеді, Оған толық қанағат әкеледі (Елшілердің істері 2:30-33; Філіпіліктерге 2:8-11; Римдіктерге 3:24-25). Біздің күшімізбен Құдайдың Өзінің Ұлына немесе бізге деген қанағаттануына ештеңе қоса алмаймыз (Ишая 64:6). Екіншіден, біз Құдайдың Өзінің ізбасарларына деген қызығушылығы мен қамқорлығын көреміз, Иеміз Иса арқылы ашылған: Ұл Өзінің Әкесімен, біздің Әкемізбен жаңа қарым-қатынас орнатады (Жохан 20:17). Иеміздің қуанышы – Құдайдың қуанышы – адам ұлдарымен бірге, және Мәсіх Иса біздің Ол қазір және мәңгілікте қай жерде болса, сол жерде Онымен бірге болуымызды қалайды (Нақыл сөздер 8:31; Матай 18:20; Жохан 14:3, 17:20-24).
