Құдай үшін бәрі өлімнен туындайды
«Егер бидай дәні жерге түсіп өлмесе, ол жалғыз қалады; ал егер өлсе, көп жеміс береді.» —Жохан 12:24 KJV
Бір қарағанда, Иеміздің бұл сөздері Оны көргісі келген адамдарға берілген оғаш жауап сияқты көрінеді. Ол бұл сөздермен нені меңзеді? Ол сөйлеуін жалғастырғанда, таңғажайып хабар пайда бола бастады – ғасырлар бойы өзгермейтін үнмен жаңғырған хабар. Ол мынау: Құдай үшін бәрі өлімнен туындайды.
Иеміздің Өзі жерге түсіп өлген бидай дәні болды, сонда Ол жалғыз қалмас үшін. Оның Қалвари айқышындағы аяқталған ісі қазірдің өзінде мол мәңгілік өнім берді. Қазірдің өзінде Ол көптеген ұлдарды даңққа әкеледі, олар мәңгілікке Оның бейнесіне сәйкес келеді – дәл сабақтағы бидай дәндері оларды өндіру үшін өлген тұқымға ұқсайды.
Бірақ одан да көп, Мәсіхтің өлімінен туындайтын бұл бидай дәндері де Құдай үшін жеміс беруі үшін жерге түсіп өлуі керек. Мәсіхтің олар үшін өлгенін білгеннен кейін, олар Онымен бірге өлгенін – және өмірдің жаңашылдығында жүру үшін Онымен бірге тірілгенін одан әрі үйренуі керек. Сонда олар өз өмірлерін жек көру арқылы сақтаудың не екенін сезіне бастайды (25-аят). Мүмкін, кішкене әңгіме көмектесер.
Көп жыл бұрын британдық теңізшілер тобы солтүстіктегі қатып қалған аралға түсіп, оны кездейсоқ өртеп жіберді. Оның қысқа бұталары тез жанып кетті. Аралдың аз ғана өсімдіктерінен айырылғаны өкінішті сияқты көрінді. Бірақ бұл әңгіменің соңы емес. Жылдар өткен соң, аралдың әдемі күміс қайыңдармен жабылғаны анықталды. Олардың тұқымдары өрттің жылуы арқылы өніп шыққан еді. Ескінің өлімі жаңаның өсуі мен көрінісіне мүмкіндік берді.
Сондықтан біз өзіміздің табиғи өмірімізді түтінге айналдыруға рұқсат бергенде, өлімнен шыққан жеміс біздің өмірімізде көрінеді. Қандай құнды айырбас!
