Иса жер бетінде көптеген адамдарды сауықтырды. Бірде алапес сияқты тері ауруы бар он адам Одан көмек сұрады (Лұқа 17:11-19). Олар алыстан тұрып: «Иса, Ұстаз, бізге рақым ет», – деп айқайлады. Иса олардың сенімін діни қызметкерлерге көрсетуді айтып марапаттады. Яһуди қоғамында діни қызметкерлер жұқпалы тері ауруынан айыққан адамды растайтын (Леуіліктер 14:1-32). Олар діни қызметкерлерге бара жатқанда, ғажайып түрде сауықты.
Содан кейін олардың бірі Исаға қайтып келді. Ол Исаның аяғына жығылып, Оған алғыс айтып, Құдайды қатты дауыспен мадақтады. Ол кішіпейіл, риза және алғысшыл болды. Бұл таңқаларлық, өйткені ол самариялық болған, және яһудилер оны жек көретін (Жохан 4:9). Иса оны бөтен адам деп атады (Лұқа 17:18), бұл термин бүлікшілерді сипаттау үшін де қолданылған (Жохан 8:48). Самариялыққа жауап бермес бұрын, Иса: «Сауыққан қалған тоғыз адам қайда?» – деп сұрады. Олар Иемізге алғыс айтуға қайтып келмеді.
Сол сияқты, Иса адамзатқа жаны ашып, бізді күнәларымыздан құтқаруға келді (Матай 1:21). Ол күнәны ауруға ұқсатты (Марқа 2:17). Осы мысалды қолдана отырып, сенушілер осы аурудың салдарынан сауықты. Біздің жауабымыз қандай? Егер біз Мәсіхтің ғажайып ісіне сенген болсақ, біз алғысшыл самариялық сияқтымыз ба, әлде Емдеушіні ұмытқан тоғыз адам сияқтымыз ба?
Мәсіхшілер «әрқашан Құдай Әкеге барлық нәрсе үшін, Иеміз Иса Мәсіхтің атымен алғыс айтуы керек» (Ефестіктерге 5:20). Бұл барлық жағдайда алғысшыл болуды және «алғысқа толы болуды» білдіреді (Қолостықтарға 2:7; 3:15; 4:2; 1 Салоникалықтарға 5:18). Біз сондай-ақ өміріміздегі өзгеріс үшін Құдайды мадақтауымыз керек (1 Петір 2:9). Бұл Құдайға үздіксіз «мадақ құрбандығы» ретінде ұсынылуы керек (Еврейлерге 13:15).
