Авторы: Дж.А. ПИКЕРИНГ
3-бөлім
Қараңыз: Қор. 1-х. 10:15 - 17
Бұл тараудың басты тақырыбы – біздің қауымдастықтарымыз, Кешкі асты қабылдаушылар ретіндегі қарым-қатынасымыз (келесі тарауда баяндалғандай) екені анық болуы керек. 10-тарауда біз өзіміздің жеке жауапкершілігімізді, ал 11-тарауда Қауым ретінде Иеміздің Кешкі асына қатысудағы ұжымдық артықшылығымызды табамыз. 10-тараудағы аяттар күнделікті өміріміздегі қауымдастықтар мен байланыстарды зерттеген кезде біздің ар-ұжданымызды тексереді.
Біздің аяттарымызда ерекшеленетін сөз – «қауымдастық», немесе дәлірек аударғанда, «бірлестік». Біз бата беретін немесе шүкіршілік ететін «бата кесесінде» Оның қанының бірлестігін білдіреміз; сол сияқты біз сындыратын нанда Оның денесінің бірлестігі көрініс табады.
Бұл «бірлестік» сөзі басқа жерлерде аударылғандай, «серіктестік» деген қарапайым ойды білдіреді:
- «Симонмен серіктес болғандар» (Лұқа 5:6)
- «ол менің серіктесім және көмекшім» (Қор. 2-х. 8:23)
- «егер сен мені серіктес деп санасаң» (Філемон 17)
Біз бұл терминді серіктестіктен алынған пайданы ортақ бөлісу ғана емес, сонымен қатар мұндай қатысушының жауапкершіліктерін де бөлісуді білдіреді деп түсінеміз.
Енді осы қағиданы алдымыздағы жазбаға қолдансақ, оның мағынасы өте айқын болады. Біз ішетін «бата кесесі» және біз қабылдайтын нан әрбір сенушінің бәрінің негізін құрайтын нәрсемен, яғни Мәсіхтің өлімімен бірлестігін немесе серіктестігін көрсетеді. Бір жағынан, бізде Оның өлімінің үлкен пайдасы бар: ол Құдайды даңқтады және бізді күнә мен өлімнің құлдығынан бостандыққа шығарды. Екінші жағынан, біз, осы дүниеде қабылданбаған және айқышқа керілген адаммен бірге болғандықтан, осы дүниенің нәрселерінен Өзіне бөлінуіміз керек.
Қор. 1-х. 10-тараудың басты мақсаты – 11-тарауға дайындық ретінде осы шындықты өмірлік шындыққа айналдыру. Бұл жай ғана біз қабылдайтын доктрина емес, керісінше, біздің христиандық өмірімізде жүзеге асыратын нәрсе деген ой жоқ. Сондықтан Исраилдің шөл даладағы мысалы келтірілген. Мұнда артықшылыққа ие болған бір топ бар: Құтқару қозысының қанымен қорғалған, Қызыл теңіздің жеңісімен жаудың күшінен құтқарылған және шөл даладағы сапарға Құдайдың барлық ресурстарымен қамтамасыз етілген (жартастан су және аспаннан манна). Бірақ олар жауапкершілікте – зұлымдықтан бөлінуде – қалай әрекет етті – құмарлық, пұтқа табыну, Моабпен азғындық, тамаққа шағымдану және Құдайға қарсы күңкілдеу. Осының бәрі біздің бірлестігімізге айып әкелетін ештеңе істемеуіміз және ештеңемен байланыспауымыз керектігін көрсетеді. Біз Иеміздің Кешкі асын аптасына бір рет қабылдайтынымызды толық түсінеміз, бірақ Оның өлімінің «бірлестігі» мәңгілік мәселе. Сондықтан бізге «Иеміздің Дастарханы» деген әдемі термин берілген, ол Киелі кітапта тек бір рет кездеседі, ол біздің қайда және кіммен бірлестікте екенімізді бейнелі түрде көрсетеді – Ол берген жан азығымен, Оның қатысуымен. Мен, Оның бірі ретінде, «осы дүниенің билігінің князі» (жын-шайтандардың дастарханы) сипатталатын жерде қалай тамақтана аламын? Менің рухани тәбетім мен серіктестікке деген құштарлығым «Оның Дастарханынан» басқа жерде қанағаттандырылуы мүмкін емес.
Әрине, бұл қарапайым баяндама бізді осы дүниедегі жолымызда Өзіне қажетті бөлінуге дайындауға көмектеседі, сонда біз таза жүрекпен және ар-ұжданмен Оның қатысуында Оны еске алу үшін табыла аламыз.
Елші: «Мен дана адамдарға айтып тұрмын, менің айтқанымды өзіңіз бағалаңыз», (15-аят) деп жазады, Қорынттықтарды, және сонымен қатар бізді, «Оның қанының бірлестігі» және «Оның денесінің бірлестігі» нені білдіретінін Иеміздің Өзімен бірге ақылмен түсінуге шақырады. Мәсіхтің өлімінің осы екі көрінісінде біз алдымен Оның төгілген қанына қараймыз – бұл Қасиетті Құдайдың талаптарын қанағаттандырады және сонымен бірге Құдайдың сүйіспеншілігін білдіреді (жаңа келісімнің қаны, онда Құдайдың сүйіспеншілігінің ұлы мақсаттары баяндалған, Қор. 2-х. 3-тарауды қараңыз). Екіншіден, бізде Оның берілген денесі бар, адамның бүкіл жағдайы сотталған және шетке ысырылған, Иеміз Өзі, таңғажайып мейіріммен, айқышта біздің жауапкершіліктерімізді Өзіне алған кезде. Оған сену арқылы біз Оның өлімінде Құдай алдындағы «біздің» соңын, яғни еттегі адамның соңын көреміз. (Рим. 7:4, «Сендер де Мәсіхтің денесі арқылы заңға қатысты өлдіңдер», және Евр. 10:10, «Біз Иса Мәсіхтің денесін бір рет құрбандыққа шалу арқылы қасиетті болдық»).
Құдайдың сүйіспеншілігінің мақсаттары орындалуы үшін Өзін берген Оны ойлау, Өзіне бөліну және берілу жолын қуана қабылдайтын жауап тудырмай ма, осылайша біз апта сайын қабылдайтын Иеміздің Кешкі асын тамашалауға мүмкіндік беретін жағдайлар жасамай ма?
