«Бірақ күмәнданушы жесе, айыпталады, өйткені оның жегені сенімнен емес, ал сенімнен болмаған нәрсенің бәрі күнә» (Римдіктерге 14:23).
Еврейлерге жазған хаттың авторы бізге сенімсіз Құдайға ұнау мүмкін емес екенін еске салады (Еврейлерге 11:6). Құдай бір нәрсені ашқанда, Ол бізден Оған сенуімізді және өмірімізді соған сәйкес реттеуімізді күтеді. Бұл нені білдіреді?
Бұл біздің барлық қажеттіліктеріміз үшін Оған толық сенетінімізді білдіреді, өйткені Ол қамтамасыз етемін дейді (Філіпіліктерге 4:19). Бұл біздің дағдарыстарға Құдай олардан жақсылық шығарады деген сеніммен қарайтынымызды білдіреді (Римдіктерге 8:28). Бұл біздің стресстік жағдайларда алаңдаушылықты жеңетінімізді білдіреді, өйткені Құдай бізге өтініштерімізді Оған жеткізуді бұйырады (Філіпіліктерге 4:6). Бұл біздің ешқашан жалғыз қаламыз деп уайымдамайтынымызды білдіреді, өйткені Құдай бізді ешқашан тастамаймын немесе бас тартпаймын деді (Заңды қайталау 31:6). Бұл біздің өмірімізде не болса да, Құдайдың сүйіспеншілігіне ешқашан күмәнданбайтынымызды білдіреді, өйткені Ол бізді мәңгілік сүйіспеншілікпен сүйетінін айтты (Еремия 31:3).
Кейде біз сенімсіздігімізді ақтауға тырысамыз! Біз Құдайдың не уәде еткенін білеміз, бірақ Оның өмірімізде нақты өзгеріс жасайтынына күмәнданамыз. Біз алаңдаушылыққа толып, өзімізді: «Мен жай ғана уайымшылмын!» деп ақтаймыз. Дағдарыс кезінде ашуланып, Құдай бұл ауырсынудан ешқандай жақсылық шығара алмайды деп ойлаймыз! Біз қажеттілік туындағанда айналамыздағылардың бәрінен көмек сұраймыз; содан кейін: «Мен Құдайдың менің қажеттіліктерімді қамтамасыз ете алатынын білемін, бірақ мен барлығын өзім істеуім керек деп ойлаймын, тек қажет болған жағдайда» деп түсіндіреміз. Құдай мұны сенімсіздік деп атайды. Сенімсіздік – күнә.
«Бірақ сенімсіз Оған ұнау мүмкін емес» (Еврейлерге 11:6).
