Құдайдың бізге деген сүйіспеншілігін есте сақтау біз үшін қаншалықты маңызды; бұл бізге күш береді. Елші Жохан өзін Иса сүйген шәкірт ретінде атайды (Жох. 13:23). Жохан Иемізге деген сүйіспеншілігімен мақтанған жоқ, керісінше, ол Құдайдың оған деген сүйіспеншілігінен ләззат алды, оған шомылды, оның ішінде өмір сүрді.
Жонатанның оқиғасын оқығанда, оның Дәуітті өз жанындай сүйгенін оқимыз (1 Сам. 18:3). Сол сияқты, Жонатанның әпкесі Михал да Дәуітті сүйді және олар үйленді. Бірақ өкінішке орай, олар өздері мен Дәуіт арасындағы сүйіспеншілікті сақтай алмады. Сынаққа түскенде, олар Дәуітпен бірге қабылданбаудан гөрі, жеңілірек өмірдің жайлылығын таңдады. Олар оның қасында, оның қатысуында және серіктестігінде қалмауды әдейі таңдады, бұл оларға қымбатқа түсті.
Біз де солай. Біз Иеміз Құдайымызбен уақыт өткізуіміз керек. Біз оның бізге деген ойларын ой елегінен өткізіп, белсенді түрде ләззат алуымыз керек. Иеміз мұнда болғанда, ол әртүрлі адамдарды өзімен бірге болуға шақырды; Андрей мен Шомылдырушы Жоханның басқа шәкірті оның қайда тұратынын көруге шақырылды. Ол он екі шәкіртті өзімен бірге болуы үшін таңдады (Мар. 3:14). Ол айқышқа барар алдында, шәкірттерді өзімен бірге болуға шақырды және оларға (және бізге) оны есте сақтау үшін өзінің ескерткішін берді.
Иеміз біздің қажеттіліктеріміз бен әлсіздіктерімізді біледі. Ол бізге оның бізге деген сүйіспеншілігін еске түсіру қажет екенін біледі. Бізге жиналысымызды тастамау керектігі айтылған (Евр. 10:25). Біз есте сақтауымыз, ғибадат етуіміз және осылайша жігерленуіміз керек. Ол бізді өзі берген ерекше кешкі аста қатысу арқылы, оның кім екенін, не істегенін есте сақтау арқылы оны есте сақтауға шақырады. Осылай істегенде, оның сүйіспеншілігі туралы ойлағанда жүрегіміз жылынады, оған деген сүйіспеншілік жауабын оятады. Біз өзімізді Құдайдың сүйіспеншілігінде сақтайық.
