«Мен сенің шынайы сеніміңді еске алдым, ол алдымен әжең Лоисте және анаң Еуникеде болған, және мен сенімдімін, қазір сенде де бар». 2 Тімотеге 1:5 NIV
Біз ата-әжелердің әсері немерелерімізге толықтай түсінікті болмауы мүмкін, олардың өмір сүру қағидаларын және олардың қандай ересектер болғанын көргенге дейін. Ата-әже болу ең марапаттаушы тәжірибелердің біріне айналады, егер біз балаларымыз бен немерелерімізге рухани инвестиция салсақ, Лоис өзінің қызы Еуникеге де, немересі Тімотеге де жасағандай. Павелдің Тімотеге жазған хаттары бізге әже Лоистің көрсеткен сенімінің сол кезден бері әр ұрпаққа бата болғанын көрсетеді.
Біз немерелерімізге Мәсіх үшін әсер етуге тырысқанда, біз өзгереміз, мен Лоистің де өзгергеніне сенімдімін, кем дегенде үш жолмен. Біріншіден, біз Оған тәуелділікте Құдайға жақындаймыз. Екіншіден, біз балаларымыз бен олардың балаларына қалдыратын мұрамызға көбірек алаңдаймыз. Үшіншіден, біз тұрақтырақ, байырақ және толық рухани өмір сүреміз. Біз өз құндылықтарымызды жеткізіп, балаларымыз бен немерелеріміздің Исаға ілесу туралы шешім қабылдағанын көргенде, Оның өмірімізде бірінші орында болуы керек екенін, ал басқасының екінші орында екенін қайтадан көреміз.
Немерелеріміздің алдында тұрақты христиандық өмір сүру басқалардың алдындағыдан қиынырақ. Олар көргендерін ата-аналарынан біз туралы естігендерімен салыстырады. Біз рухани кемшіліктерімізді ауыр сезінеміз, өйткені немерелеріміздің біздің сенім жолымен жүргенімізді қаншалықты бақылап отырғанын көбірек түсінеміз. Біз христиан ретінде қай жерде жақсартуымыз керек екенін көргенде, Құдайға жақындаймыз.
Біз сондай-ақ көбірек алаңдаймыз
отбасыларымызға қалдыратын мұрамыз туралы – жердегі нәрселер емес, олардың жердегі өмірінің қалған бөлігіне және мәңгілікке әсер ететін рухани құндылықтар туралы. Біз немерелеріміздің бізбен бірге өткізген жақсы уақыттарын ғана емес, сонымен қатар біздің оларға Исаны Құтқарушы ретінде тануға және Оған Иеміз ретінде жақынырақ өмір сүруге көмектескенімізді де есте сақтауын дұға етуіміз керек.
