«Иеміз менің Шопаным»
Ол өз қойларын біледі.
Ол оларды санайды және атымен атайды.
Ол алда жүреді.
Олар Ол бастаған жолмен, су тасқыны немесе өрт арқылы жүреді.
Жиырма үшінші Забур бізге Иеміз Исаны өз Шопаны етіп, осы дүниедегі сапарын жалғастырған адамның баталарын ашады.
Бұл Забур алдыңғы Забурмен, сондай-ақ кейінгі Забурмен тығыз байланысты. Үш Забур да ерекше әдемілік пен құндылыққа ие, өйткені әрқайсысында Мәсіх ұлы тақырып болып табылады. Забур 22 Иеміз Исаны Құдайдың қасиеттілігін қанағаттандыру және өз қойларын қорғау үшін айқышта Өзін Құдайға мінсіз құрбандық ретінде ұсынған Қасиетті Құрбан ретінде көрсетеді. Забур 23 Иеміз Исаны өз қойларын шөл дала арқылы бастап жүрген Шопан ретінде көрсетеді. Забур 24 Иеміз Исаны Патша – Әскерлердің Иесі – өз халқын патшалық даңққа әкелген Патша ретінде көрсетеді.
Забур «Иеміз менің Шопаным» деген ұлы мәлімдемемен ашылады. Әрбір сенуші: «Иеміз менің Құтқарушым» дей алады; бірақ біз бәріміз Оның жетекшілігіне нақты бағындық па, сонда әрқайсымыз: «Иеміз менің Шопаным» дей аламыз ба? Ол бізге Өзінің «Шопан» екенін айтты; бірақ біз әрқайсымыз Оған: «Сен менің Шопанымсың» деп айттық па? Біз Оны бізді күнәларымыздан құтқару үшін өлген Құтқарушы ретінде қабылдап қана қоймай, сонымен қатар Оны барлық қиындықтарымызда бізді үйге бастап баратын Шопанымыз ретінде де қабылдадық па?
Бір сәтке шопаны жоқ қойлар отарын ойлап көрейікші. Олар мұқтаж, ақымақ, әлсіз және қорқақ жаратылыстар. Егер олар өз беттерінше шөл дала арқылы жол жүрсе, не болар еді? Аш болғандықтан, олар тез аштан өлер еді; ақымақ болғандықтан, олар адасып, жолдан таяр еді; әлсіз болғандықтан, олар шаршап, жолда құлар еді; және қорқақ болғандықтан, олар қасқырдан қашып, шашырап кетер еді.
Керісінше, қойлар шопанның жетекшілігімен жол жүрсе не болады деп сұрайықшы? Енді, егер қойлар аш болса, шопан оларды жасыл жайылымдарға бағыттау үшін сол жерде; олар ақымақ болса, олардың адасқан аяқтарын ұстау үшін сол жерде; олар әлсіз болса, шопан өз қойларын жұмсақ жетектеп, қозыларды көтеру үшін сол жерде; олар қорқақ болса, ол оларды қиын аңғарлар арқылы бастап, әрбір жаудан қорғау үшін алда тұрады.
Анығында, шопаны жоқ отарда бәрі қойларға байланысты, бұл апатқа әкеледі. Шопан алда жүрсе, ал қойлар онымен бірге жүрсе, бұл қойлар үшін қауіпсіз сапарды және жолда көптеген баталарды білдіретіні де анық.
Бұл, шынында да, христиан отарының осы дүниедегі сапарын шынайы бейнелейтін сурет; өйткені Иеміз Өзі: «Мен қойлардың Шопанымын», «Ол өз қойларын атымен атайды», «Ол олардың алдынан жүреді, ал қойлар онымен бірге жүреді; өйткені олар Оның дауысын біледі» (Жохан 10:2–4) деп айтпай ма?
Жиырма үшінші Забур бізге Шопанның алда жүруінің және қойлардың онымен бірге жүруінің осы батасын көрсетеді. Біз, өкінішке орай, өзімізге деген сенімділігімізбен кейде Шопанның алдына шығып кетуіміз мүмкін; немесе, немқұрайлы болып, артта қалып қоюымыз мүмкін. Бірақ екі шарт орындалса – Шопан жол бастаса, ал біз онымен бірге жүрсек – біз кездесетін әрбір қиындықта Шопанның қолдауына сене аламыз.
Біз кездесуі мүмкін жеті жағдай
Забур жыршысы біз кездесуі мүмкін жеті түрлі жағдайға тоқталады:
- Біздің күнделікті қажеттіліктеріміз.
- Біздің рухани қажеттіліктеріміз.
- Біздің сәтсіздігіміз және жанның күңгірттігі.
- Өлім көлеңкесі.
- Жаулардың болуы.
- Күнделікті өмір.
- Мәңгіліктің болашағы.
Бұл нәрселердің бәрі әртүрлі жолдармен және әртүрлі уақытта біздің жолымызды кесіп өтуі мүмкін, және егер оларға өз күшімізбен қарсы тұрсақ, бізді қорқыныш пен апатқа батыратыны сөзсіз. Дегенмен, Иеміз біздің Шопанымыз болып, жол бастаса, біз жолда кездесетін қиындықтарға қарамастан, даңққа апаратын сапарға сенімділікпен бара аламыз.
Забурдағы әрбір бата «Иеміз менің Шопаным» деген алғашқы ұлы мәлімдемеден туындайтындықтан, біз әрбір тармақты осы сөздермен бастауымызға болады: «Иеміз менің Шопаным».
1. Біздің күнделікті қажеттіліктеріміз (1-тармақ)
Біріншіден (1-тармақ), дененің күнделікті қажеттіліктері бар. Олар қалай қанағаттандырылады? Забур жыршысы: «Менің жақсы қызметім бар, мен мұқтаж болмаймын»; немесе «Менің қамқор достарым бар, олар маған қамқорлық жасайды, мен мұқтаж болмаймын»; немесе «Менің мол қаражатым бар, мен мұқтаж болмаймын»; немесе «Мен жаспын, денсаулығым бар және қабілеттімін, мен мұқтаж болмаймын» демейді.
Осы және басқа да көптеген жолдармен Иеміз біздің қажеттіліктерімізді қанағаттандыруы мүмкін, бірақ Забур жыршысы бұл құралдардың ешқайсысы туралы айтпайды. Ол барлық екінші себептер мен Құдайдың жолдарынан тысқары қарап, Иемізді көреді; және Иеміз алда жүргенде, ал өзі онымен бірге жүргенде, ол: «Иеміз менің Шопаным, мен мұқтаж болмаймын» дей алады.
2. Біздің рухани қажеттіліктеріміз (2-тармақ)
Екіншіден (2-тармақ), шөл далада тек уақытша қажеттіліктер ғана емес, рухани қажеттіліктер де бар. Христиан үшін айналадағы әлем бос шөл дала. Оның өткінші бос нәрселерінің ешқайсысы жанды тамақтандырмайды. Оның жайылымдары құрғақ және құнарсыз, сулары тек жанжал сулары. Егер «Иеміз менің Шопаным» болса, Ол мені Өзінің жасыл жайылымдарына және тыныш сулардың жанына апарады.
Бұл дүниенің ләззаттары тіпті оның жақтастарына да қаншалықты тез жалықтырады. Шопан беретін рухани тағам әрдайым жаңа, өйткені Ол «жасыл жайылымдарға» апарады. Сонымен қатар, Шопан тек тамақтандырып қана қоймай, қанағаттандырады, өйткені Ол өз қойларын «жасыл жайылымдарда жатқызады». Аш қой молшылықтың ортасында жатпайды. Ол алдымен тамақтанып, содан кейін тоқ болғанда жатады. Одан басқа, Шопан тыныш сулардың жанына апарады. Ең көп шу мен көрініс жасайтын ағын сулар әрдайым тастар ең көп және сулар таяз жерде болады. Тыныш сулар тыныш, бірақ терең. Шопан біздің жанымызды тыныштандырып, рухани шөлімізді Құдайдың терең нәрселерімен қандыра алады, бұл адамдарды алаңдататын және христианды жиі алаңдататын шулы және таяз жанжалдардан алыс.
3. Біздің сәтсіздігіміз және жанның күңгірттігі (3-тармақ)
Үшіншіден (3-тармақ), осы шөл дала арқылы өткенде, біз Шопанға ілесуде сәтсіздікке ұшырауымыз мүмкін; және нақты сәтсіздіктен басқа, жолда шаршап, сезімдеріміз күңгірттенуі мүмкін. Сонда да, егер «Иеміз менің Шопаным» болса, «Ол менің жанымды қалпына келтіреді» немесе «жандандырады». Алайда, «Ол», Өзі, «қалпына келтіретінін» есімізде ұстайық. Кейде біз адасуымыздан шаршағанда, өз күшімізбен және өз уақытымызда өзімізді қалпына келтіре аламыз деп ойлайтын сияқтымыз. Олай емес. Біз адаса аламыз; тек Ол ғана қалпына келтіре алады.
Моаб жеріндегі адасуынан қалпына келген Наоми: «Мен шықтым», – дейді, бірақ ол: «Иеміз мені қайтадан үйге әкелді», – деп қосады. Ол, былайша айтқанда: «Мен шықтым, бірақ Иеміз қайта әкелді», – дейді. Оның есіміне мадақ болсын, Ол қалпына келтіре алады және қалпына келтіреді. Егер олай болмаса, жер бетіндегі Құдай халқы азғындардың үлкен тобынан артық болмас еді. Сонымен қатар, Ол тек қалпына келтіріп қана қоймай, қалпына келтіргеннен кейін, бізді «Өзінің есімі үшін әділдік жолдарына» апарады. Өкінішке орай! Біз қаншалықты жиі шынайылық пен ынтамен де, Оның есіміне сәйкес келмейтін өз еркіміздің жолдарына бұрылып кетеміз, тек іс жүзінде Иемізді Шопанымыз ретінде қаншалықты аз басқаруға мүмкіндік беретінімізді дәлелдеу үшін. Ол бастайтын әділдік жолы – «тар жол», онда тәннің өзіне деген сенімділігіне орын жоқ, және бізде Иеміз Шопанымыз ретінде алдымызда болғанда ғана жүруге болады. Тіпті елші де солай тапты, ол шынайы шынайылық пен ынтамен, бірақ үлкен өзіне деген сенімділікпен: «Ием, мен Сенімен бірге түрмеге де, өлімге де баруға дайынмын», – деді.
4. Өлім көлеңкесі (4-тармақ)
Төртіншіден (4-тармақ), біз «өлім көлеңкесінің аңғарына» тап болуымыз керек. Егер біз Иеміздің келуіне дейін тірі қалып, өлімнен жеке өтуге тура келмесе де, біз қайта-қайта сол қараңғы аңғарға тап боламыз, өйткені біздің жақындарымыз бірінен соң бірі бізден алынады. Содан кейін, кеңірек мағынада, осы дүниедегі біздің өтуіміз өлім көлеңкесінің аңғары арқылы сапардан басқа не? Өйткені, бәрінің үстінен өтіп бара жатқан қоңыраудың үні естіледі.
Дегенмен, егер Иеміз біздің Шопанымыз болса, біз Забур жыршысымен бірге айта аламыз:
Мен ешқандай жамандықтан қорықпаймын: өйткені Сен менімен біргесің.
Иеміз айта алады:
Егер адам Менің сөзімді сақтаса, ол ешқашан өлімді көрмейді (Жохан 8:51).
Иеміз одан өтпейді демейді, бірақ оны көрмейді дейді. Өліп бара жатқан әулиенің өлім төсегінің жанында тұрғандар өлімді көруі мүмкін, бірақ қараңғы аңғарға түсіп бара жатқан адам Исаны көреді. Сонда да, егер біз сол жолмен өтуге тура келсе, бұл тек «арқылы» өту. Ал өту жолы өте қысқа; өйткені «денеден алыс... Иемізбен бірге» деп жазылмаған ба? Ал аңғар арқылы өтуде Иеміз бізбен бірге ғана емес, Ол Өзінің таяғымен және аса таяғымен де бар – таяқ әрбір жауды қуу үшін, аса таяқ біздің барлық әлсіздігімізде бізді қолдау үшін.
5. Жаулардың болуы (5-тармақ)
Бесіншіден (5-тармақ), осы шөл далада бізді баталарымызды пайдаланудан айырып, рухани ілгерілеуімізге кедергі келтіретін жаулар қоршап тұр. Бірақ Иеміз біздің Шопанымыз, Ол біздің жауларымыздың көзінше бізге дастархан жаяды. Ол ғана емес, Ол өз халқын дастарханға дайындайды, өйткені Ол басын маймен майлайды, және тек кесені толтырып қана қоймай, оны тасытады. Ол біз үшін Өзінің етіндегі күндерінде біз Ол үшін істегеннен әлдеқайда көп нәрсе істейді; өйткені, фарисейлердің бірі Онымен бірге тамақтануды қаласа да, және керемет мейіріммен Иеміз фарисейдің үйінде тамаққа отырса да, Ол айтуға мәжбүр болды:
«Менің басымды маймен майламадың».
6. Күнделікті өмір (6-тармақ)
Алтыншыдан (6-тармақ), біздің өміріміздің «барлық күндерінде» жүруге тура келетін күнделікті жол бар. Өміріміздің әрбір күні өзінің толассыз міндеттерін, қиындықтарын және үлкенді-кішілі жағдайларын әкеледі. Бірақ егер біз Шопанға ілессек, «жақсылық пен мейірім» бізге ілесетінін көреміз. Егер біз Иемізге жақынырақ болсақ, Шопанның артынан қалмай ілессек, күнделікті өмірдің ұсақ-түйектерінде Оның қолын анығырақ көріп, Оның жақсылығы мен мейірімін танымас па едік?
7. Мәңгіліктің болашағы (6-тармақ)
Жетіншіден, және соңғысы, өміріміздің күндерінен тыс, алдағы ұлы мәңгілікке қарасақ, егер Иеміз біздің Шопанымыз болса, Ол бізді шөл дала арқылы бастап қана қоймай, ақырында бізді «Иеміздің үйінде мәңгі тұруға» үйге әкелетінін көреміз. Христиан үшін бұл Әкенің үйі; онда барлық денелік қажеттіліктерден тыс тұру, әрбір рухани тілек қанағаттандырылған, ешқандай сәтсіздік кіре алмайтын, ешқандай жүрек суымайтын, өлім көлеңкесі келе алмайтын, ешқандай жау жақындай алмайтын, бірақ, шынында да, кесе тасып тұратын жер. «Менің өмірімнің күндері» «Иеміздің үйінде мәңгі» аяқталады. Сол ұлы үй жиынында Оның қойларының ешқайсысы жоғалмайды.
Сен Маған бергендерді Мен сақтадым, олардың ешқайсысы жоғалған жоқ (Жохан 17:12).
Көп жылдар бұрын әулие Рутерфорд былай деп жазған: «Оның сүйіспеншілігі туралы не ойлайсыңдар? Әкесінің адасқан қойларын іздеп, дүниені аралаған, шегемен тесілген аяқтары туралы не ойлайсыңдар? Құдайға дұға етіп, көз жасынан шаршаған көздері туралы не ойлайсыңдар? Тікенмен тесілген басы туралы не ойлайсыңдар? Күннен де әдемі жүзі, бәрі зақымдалған, шаштары бетінен жұлынған? Ол ұятты қабылдап, сендерге даңқ берді. Ол қарғысты қабылдап, сендерге бата берді, Ол өлімді қабылдап, сендерге өмір берді... Бас Шопан ретінде Ол барлық қозылары туралы есеп береді және Әкесіне: «Бұлардың бәрі Менің қойларым. Мен оларды жинау үшін ормандар мен сулар, тікенектер мен бұталар арқылы өттім, және оларды ұстап алғанға дейін аяқтарым тесілді, қолдарым мен бүйірім тесілді; бірақ енді олар осында», – дейді. Оның өткенде біз үшін істеген барлық нәрсесін еске ала отырып, Ол Жақсы Шопан ретінде қойлар үшін Өз өмірін бергенде; Ол Бас Шопан ретінде біз үшін әлі де не істейтінін біле отырып, біз қазіргі шөл даладағы сапарымызда Оның жүзіне қарап: «ИЕМІЗ МЕНІҢ ШОПАНЫМ» дей аламыз.
«ИЕМІЗ МЕНІҢ ШОПАНЫМ».
