Әке, біз Сенің балаларың Сені мадақтаймыз Бізге көрсеткен сүйіспеншілігің үшін; Біз Сені Әкеміз деп атаймыз, Құдайдың ұлдары болуға шақырылғанбыз. Сенің сүйіспеншілігің таңғажайып еді, Исаны біздің күнәларымыз үшін өлуге бергенің; Оның рақымы таңғажайып еді, Біз үшін жоғарыдағы аспанды тастап кеткені.
Енді шашылған қан бізді босатты, Демалысымызға асығып барамыз, Шөл дала арқылы Сен бізді бастайсың, Сенің тұрақты ықыласыңмен баталанғанбыз; Сенің шындығыңмен және Рухыңмен басқарып, Ол келешектегінің кепілі, Және күнделікті күш беріп, Сен Өз балаларыңды үйге бастайсың.
Біздің қажылық жолымыз қажытса да, Бұл біздің демалыс орнымыз емес; Біз жолдан шаршаймыз ба, Иеміздің жүзін көргенде? Жоқ: қазірдің өзінде күтіп, Бұл үмітте біздің жанымыз қуанады, Және Оның уәде етілген келуін күтіп, Жақында Оның жылы дауысын естиміз. — Самуил Прайдо Трегеллес (1813–1875)
