«Оның түсінігі шексіз!» (Забур 147:5)
Құдайдың істері қаншалықты жиі түсініксіз! Біз олардың құпиясын түсінуге тырысқан сайын, жердегі ең жақсы шешімге сүйенуге мәжбүр боламыз: «Сенің үкімдерің – үлкен тереңдік!» Бірақ сезім: «Бұл нәрселердің бәрі маған қарсы!» дегенде, сенімнің басқа үкімі бар: «Барлық нәрсе менің игілігім үшін бірге жұмыс істеп жатыр!»
Бұл сенімнің саласы, Құдайдың қолына сеніммен сүйеніп: «Жаратқан Ие барлық жолдарында әділ», – деп айту.
Біз Құдайдың «алдын ала көретіні» туралы айтамыз, бірақ өткен, қазіргі және болашақ – Оған бәрі бірдей. Ол бастапқыдан соңын көреді. Біз тек қысқа жолды ғана көре аламыз, және оны да жетілмеген және бұрмаланған орта арқылы. Жердегі механизмнің бір бөлігінде біз аяқталмаған құрылымда сұлулықты сирек табамыз. Ғылымның ең қуатты жұмыстары, орындалып жатқанда – жиі шатасу хаосы болып көрінеді. Тек аяқталған кезде ғана біз әр бөліктің бүтінге қатынасын және реттелуін таңдана аламыз. Құдайдың моральдық басқару механизмімен де солай. Қазір қаншама құпия! Бірақ мәңгіліктің жарығында біз ұлы жоспардың аяқталуын ойлағанда, қалай мойындап: «Жаратқан Иенің істері дұрыс!» – деп айтамыз!
Иманды жан, Құдайыңның істері қазір саған жұмбақ болып көріне ме? Қараңғы бұлтқа кіріп, «Шынында да, Сен Өзіңді жасыратын Құдайсың ба?» деп айтқалы тұрсың ба? «Бұлтқа кіруден қорқасың ба?» Батыл бол! Саған да шәкірттердің Өзгеріс тауындағыдай болады; аспан даңқының күтпеген көріністері – Құтқарушының қатысуы мен сүйіспеншілігінің күтпеген белгілері сені күтіп тұр!
Егер Жаратқан Иең сені бұлтқа апарса – Оған ер. Егер Ол сені «кемеге отыруға мәжбүрлесе», – Оған бағын. Бұлт баталармен жарылады. Кеме сені (дауылды теңіз арқылы болса да) ақыры тыныш айлаққа жеткізеді. Тек мұхиттың беті ғана бұдыр. Төмендегінің бәрі терең тыныштық; және әрбір қауіпті толқында «қажеттілік» бар!
О, Оған сен, Ол – «Құдайдың Даналығы». Ол сенің Кеңесшің – Құдайдың шексіз білімін адамның тәжірибесімен және жанашырлығымен біріктіреді. Ол әрбір иманды жанның жағдайына ең даналықпен сәйкес келетін тәртіпті қолдануға уәде берген.
Ашылу күні жақын деген бақытты сеніммен, «Сенің нұрыңда мен нұрды көремін» дегенде, мен түсіне алмайтын Құдайдың даналығына сенемін; және кешкі көлеңкелер мені қоршағанда, жердегі надандық түні мәңгілік күннің атуы алдында жойылғанша қайталаймын: «Мен тыныштықта жатып ұйықтаймын, өйткені Сен ғана, Уа, Жаратқан Ие, мені қауіпсіз өмір сүргізесің!» (Забур 4:8)
