Бұл үш еселі арқан, оның әрбір жібі басқаларымен дұрыс тоқылған кезде, таңғажайып күшті болады. Біріншісі, көп жағынан, ең таңғажайып екені сөзсіз, бірақ Құдайдың баласы сүйіспеншілікке толы Құдай мен Әкенің осы қымбат сыйлықтарының бәрін терең бағалауды дамытқаны дұрыс.
Тыныштық
Конкорданс бізге Жазбада тыныштық басқаларға қарағанда әлдеқайда жиі айтылатынын көрсетеді; және тыныштық пен мейірімнің Ескі Өсиетте Жаңа Өсиетке қарағанда әлдеқайда үлкен орын алатынын; ал рақым Жаңа Өсиетте ең үлкен орын алады. Бұл бізге көп нәрсені үйретеді. Адам табиғатынан ең тереңірек тыныштықты аңсамай ма? Ескі Өсиет, адам табиғатын барлық сынақтарында, адамның үнемі қашып жүрген тыныштыққа жету үшін күресін бізге ашпай ма? Сөз Ескі Өсиетте адамның адаммен уақытша қарым-қатынасына және тек материалдық жағдайларға қатысты көп қолданылатыны сөзсіз, бірақ бүкіл тарих осындай тұрақты, орнықты тыныштықтың жер бетінде қол жеткізуге үмітсіз, тек Тыныштық Ханзадасы, Иеміз Иса Мәсіх, Өз патшалығын орнатқанға дейін, жай ғана идеалистік көрініс екенін қайғылы куәландырады.
Бірақ Мәсіхтің айқыш қанымен жасалған тыныштық қаншалықты жоғары және тәтті (Қолостықтарға 1:20). Сенуші бұл тыныштықтың мәңгілік иесі: «сенім арқылы ақталғандықтан, біз Иеміз Иса Мәсіх арқылы Құдаймен тыныштыққа иеміз» (Римдіктерге 5:13). Ол енді оны ұстамайды: оның қолында бар. Дегенмен, Құдайдың мейірімі болмаса, Құдайдан және Құдаймен бұл тыныштық мүмкін болмас еді.
Жер бетінде неге тыныштық жоқ? Адамның күнәсі үшін. Бұл оны барған сайын бақытсыз, өзімшіл, ашкөз, басқаларға төзімсіз, қатал және өжет етеді. Және ол (қиыншылықтары арқылы болса да) шын жүректен дұға еткен салықшының орнын шын жүректен қабылдағанға дейін: «Құдай, маған, күнәкарға мейірімді бол» (Лұқа 18:13), ол шынайы тыныштықты білмейді; өйткені бұл Құдайдың кешірімді мейірімінің тыныштығы.
Мейірім
Бірақ адам оны алғашында аз түсінсе де, жанның Құдаймен бұл таңғажайып қарым-қатынасы мейірім мен тыныштықтан артық нәрсені қамтиды.
Бірақ мейірімге бай Құдай, бізді сүйген үлкен сүйіспеншілігі үшін, біз күнәларда өлі болған кезде де, бізді Мәсіхпен бірге тірілтті (рақым арқылы құтқарылдыңдар); және бізді бірге көтеріп, Мәсіх Исада аспан орындарында бірге отырғызды, келешек ғасырларда Ол бізге Мәсіх Иса арқылы көрсеткен мейірімділігінде Өзінің рақымының шексіз байлығын көрсетуі үшін (Ефестіктерге 2:4–7).
Мұнда Құдайдың мол мейірімі Оның ұлы сүйіспеншілігінен екенін байқайық. Сүйіспеншілік Оның табиғаты, және сүйіспеншілік бақытсыз күнәкарға, тіпті күнәларда өлі болған кезде де, мейіріммен әрекет етеді, Құдайдың жүрегін мүмкін болатын ең пайдалы жолмен жұмыс істеуге итермелейді.
Мейірім – бұл Құдайдың қайғы-қасірет немесе кінә жағдайындағы жанның терең қажеттілігіне деген нәзік жанашырлығы. Мейірім кешіре алады және оны қуана-қуана жасайды.
Рақым
Алайда, елші біздің Мәсіхпен бірге тірілгеніміз туралы айтқаннан кейін, ол бірден: «(рақым арқылы құтқарылдыңдар); және бізді бірге көтеріп, Мәсіх Исада аспан орындарында бірге отырғызды» деп қосады.
Егер Құдай мейіріммен бізге қарап, күнәларда өлі болған кезде өмір берсе, Оның рақымы одан да әрі кетіп, бізге бұрынғы жағдайларымыздан әлдеқайда жоғары көтеретін, бізді құтқаратын, кемел қуаныш пен тыныштық әлеміне, Мәсіхтегі аспан баталарының жағдайларына жеткізетін ықылас берді. Бұл жанашыр мейірімнен артық. Өйткені қарапайым гуманитарлық адам ауыр жағдайдағы басқа адамға мейірім көрсете алады, оны киіндіреді, тамақтандырады, мүмкін жұмыс береді, бірақ оны өз үйіне өз ұлы ретінде алып, оған өз байлығын беру мүлдем басқа мәселе болар еді. Рақым осыны істейді: ол тек кешіріп қана қоймайды; ол өзі құтқаратын жағдайлардан әлдеқайда жоғары деңгейде мол бата береді. Рақымның Жаңа Өсиеттің Ескі Өсиетке қарағанда әлдеқайда айқын тақырыбы болуының себебі осы емес пе? Өйткені Ескі Өсиет адамды жердегі деңгейде қарастырады, әрине тыныштыққа, мейірімге мұқтаж, бірақ күнәкарлар үшін Мәсіхтің өлімінің таңғажайып нәтижесі болып табылатын рақымды ешқашан білмейді. Жаңа Өсиет Құдайдың жүрегінің толықтығын күнәкарларды ащы құлдық пен қайғыдан құтқарып қана қоймай, оларды Иеміз Иса Мәсіх арқылы Әке ретінде танылған Құдайдың тікелей қатысуында, аспанның жағдайларына тыныштықпен әкелуге деген таңғажайып тілегінде ашады.
Іс жүзіндегі рақым, мейірім және тыныштық
Сонда, абсолютті және толық мағынада, сенуші Құдайдың рақымын, мейірімін және тыныштығын Мәсіхтің оның атынан өлуінің арқасында өзінің мәңгілік иелігі ретінде біледі. Дегенмен, Пауыл Тімотеге, сенімдегі баласына сәлем бергенде, оған тілейді:
Әкеміз Құдайдан және Иеміз Иса Мәсіхтен рақым, мейірім және тыныштық (1 Тімотеге 1:2).
Бұл бізге сенушінің принцип бойынша өзінікі болып табылатын нәрселерді іс жүзінде үнемі қажет ететінін үйретпей ме? Мысалы, егер біз Құдаймен тыныштықтың қымбаттылығын білсек, бұл біздің «Құдайдың тыныштығын» үнемі ләззат алуымызға кепілдік бермейді.
Бұл үшін біздің жүрегіміз дұрыс Нысанға бағытталуы керек, біздің жанымыз күнделікті қажеттілігіміз үшін Оның күнделікті қамтамасыз етуін кішіпейілділікпен қабылдау жағдайында болуы керек; өйткені бұл Құдайдың еркіне тыныш бағынуда шүкіршілікпен тынығатын жанның тыныштығын білдіреді. Иеміз Иса: «Менің тыныштығымды сендерге беремін» (Жохан 14:27) дегенде, бұл туралы айтпай ма? Бұл айтып жеткізгісіз қайғы-қасірет, тақуа емес адамдардың қатыгез әділетсіздігі жағдайларына төтеп бере алатын тыныштық болды, бірақ тыныш, мызғымас сеніммен және қасиетті бағынумен. Біздің жанымыз мұны біз білгеннен әлдеқайда көп білсін! Бірақ өзіміз үшін, қазіргі жағдайымызда, бұл Құдайдың мейірімінсіз қалай мүмкін? Шынында да, бізге қысым күшейіп, жанды түсіруге бейім болғанда, бізді жұбататын, көмектесетін және жігерлендіретін Оның жүрегінің осы жанашырлығы үнемі қажет. Құдайға қатысты нәрселерде мейірімді және адал Бас діни қызметкеріміздің жанашыр, нәзік қамқорлығын білу таңғажайып емес пе? Егер біздің жанымыз одан жұбаныш алатын болса, біз мұны күнделікті іздеуіміз керек, немесе, керісінше, біз Оны іздеуіміз керек, және осылайша Оның жанашырлығы мен қамқорлығының тәтті, таза батасын үйренуіміз керек.
Бірақ біз көргендей, рақым әлі де жоғары. Рақым – бұл Құдайдың белсенді, жігерлі ықыласы, ол біздің кесемізді толып тасуға қуанады, «біз сұрай алатын немесе ойлай алатын барлық нәрседен әлдеқайда мол». Егер біз оны принцип бойынша білсек, оны күнделікті іс жүзінде де білуіміз керек; және осы арқылы біз іс жүзінде жағдайларымыздан жоғары көтерілуіміз керек. Рақым – бұл Пауылдың «әлсіздіктерді, айыптауларды, қудалауларды, қиыншылықтарды Мәсіх үшін» көтеруге және оны қуана-қуана істеуге жанын нығайтуға жеткілікті деп тапқан күш (2 Қорынттықтарға 12:9, 10). Рақым оған «Мәсіхтің зерттелмейтін байлықтарын» (Ефестіктерге 4:7) уағыздауға және Құдайға ұнамды қызмет етуге (Еврейлерге 12:8) мүмкіндік берді. Бұл жақсылық үшін белсенді, оң күш: өйткені ол құтқаруды әкелгеннен кейін, ол бізге тақуасыздықты және дүниелік құмарлықтарды жоққа шығаруды, және осы қазіргі әлемде сабырлы, әділ және тақуа өмір сүруді үйретеді» (Титке 2:11, 12). Сонда рақымды тек Құдай тарапынан мейірімділік көзқарасы ретінде емес, біздің ең таза игілігіміз үшін барлық қамтамасыз етумен қамтамасыз ететін Оның ұлы, белсенді ықыласы ретінде ойлайық.
Қорытынды
Әрқайсымыздың «Құдайдың рақымы» атты жаңа бұлағында оның толық қамтамасыз етуімен ұзақ тұрып, терең ішкеніміз дұрыс; «Құдайымыздың нәзік мейірімі» оның жұбаныш тәттілігін алып келеді; және «Құдайдың тыныштығы» оның қанағат тыныштығымен.
