Адамның күнәкарлығы мен кінәсінің қорқынышты фактісімен күреспейтін, «барлық адамдарды барлық жерде тәубе етуге» шақыратын үстірт уағыз үстірт дінге келуге әкеледі; сондықтан бізде бүгінде қайта туылудың ешқандай дәлелін көрсетпейтін мыңдаған шешен профессорлар бар. Рақыммен құтқарылу туралы айта отырып, олар өз өмірлерінде ешқандай рақымдылық көрсетпейді. Тек сеніммен ақталғанын қатты жариялай отырып, олар «істерсіз сенім өлі» екенін және адамдар алдында істермен ақталуды Құдай алдында сеніммен ақталуға қайшы келгендей елемеуге болмайтынын ұмытады. Біз Жақып 2-ні қайта оқып, оның маңызды хабарының жүрегімізге терең енуіне мүмкіндік беруіміз керек, сонда ол біздің өмірімізді басқарады.
«Егер мен жүрегімде әділетсіздікті ескерсем, Ие естімес еді» (Забур 66:18).
Ешкім алдымен тәубе етпей, Мәсіхке шынымен сене алмайды. Оның тәубесі құтқарушы сенімге ие болғанда аяқталмайды, керісінше, жылдар өткен сайын Құдайды неғұрлым көп таныса, тәубесі соғұрлым тереңдей түседі.
Мәсіхтің бір қызметшісі бірде былай деді:
«Мен сөздің мағынасын білмей тұрып тәубе еттім. Содан бері мен одан да көп тәубе еттім.»
Күмәнсіз, кейбір ынталы Інжіл уағызшыларының «тәубе ет» және «тәубе» терминдерінен қорқып, оларды өздерінің евангелизациясында елемеуінің бір үлкен себебі – олардың тыңдаушылары бұл терминдерді қате түсініп, оларды күнәкар тарапынан қандай да бір еңбекті білдіреді деп ойлауынан қорқуы. Бірақ бұдан алыс ештеңе болуы мүмкін емес. Менің шынайы жағдайымды мойындауда құтқарушы еңбек жоқ. Менің ауруымның сипатын мойындауда емдеу жоқ. Ал тәубе, біз көргендей, дәл осы нәрсе.
