СҰРАҚ:
Ескі Өсиет кейіпкерлері, мысалы, Ыбырайым, Әйүп, Жақып, Самсон және Дәуіт қазір қайда? Құдай оларға жұмақты уәде етті ме? Егер уәде етсе, олар ол жерге қалай барады? Патша Саул мен Сүлеймен қайда – жұмақта ма, әлде тозақта ма?
ЖАУАП:
Ескі Өсиетте Құдайдың аяны әлі толық емес еді. Адамдар үшін баратын жер ретінде жұмақ пен тозақ бұл кітаптарда Жаңа Өсиеттегідей айтылмайды. Құдайшыл адамдар қайта-қайта «шеолға» сілтеме жасады. шеол Бұл термин әртүрлі «шұңқыр» және «қабір» деп аударылады. Жаңа Өсиеттегі баламасы – «һадес», һадес Кинг Джеймс нұсқасы кейде «тозақ» деп қате аударады.
Ескі Өсиетте Құдай өлгендердің бастапқыда баратын жерінің екі бөлікке бөлінетінін, бірі имандылар үшін, екіншісі имансыздар үшін екенін әлі ашпаған еді. Иеміз Иса Лұқа 16:19-31-дегі бай адам мен Лазар туралы әңгімеде мұны анық көрсетті. Бұл әлі ашылмаса да, Ескі Өсиет заманында өмір сүрген имандылар Құдайға деген жігерлендіретін сенімді көрсетті. Әйүп өлгеннен кейін Құдайды көретінін білді (Әйүп 19:25-27). Дәуіт өзінің өлген сәбиін қайтара алмайтынын, бірақ оған баратынын білді, және бұл Дәуітті жұбатты (2 Самуил 12:20-23). Ол сондай-ақ бір күні Құдайды көріп, қанағаттанатынына толық сенімді болды (Забур 17:15). Ыбырайым бүкіл жердің Құдайы дұрыс істейтініне сенімді болды (Жаратылыс 18:25). Құдайдың бұл адамдары өлімнен кейінгі болашақ туралы егжей-тегжейлі білмесе де, олар Құдайға сенді және сондықтан уайымдау мен қорқу қажеттілігін сезінбеді. Олар мәселелерді Құдайдың қолына қалдыра алды!
Сырттай Құдайдың халқының бірі болған адам бірақ Онымен дұрыс жеке қарым-қатынасы жоқ адам ешқашан өз тағдыры үшін Құдайды кінәлай алмайды, өйткені Құдай Өзін Оған шындап қарайтындардың бәріне жеткілікті түрде ашты. Кез келген адам – ол қашан өмір сүргеніне, қазір өмір сүріп жатқанына немесе әлі өмір сүретініне қарамастан – жұмаққа баратын жалғыз жол – Иеміз Исаның Қалвари крестінде орындаған ісі арқылы. Көптеген адамдар мұны қалай болатынын білмесе де, оны асыға күтті. Және, Ыбырайым туралы оқығанымыздай, ол Иемізге сенгенде, Иеміз мұны оған әділдік деп санады (15:6). Сенім – Құдайдың сөзіне сену – Киелі жазбаның ең маңызды және негізгі қағидасы, мұны Римдіктерге 4 және Еврейлерге 11-де де көреміз. Соңғы талдауда, біз үшін маңыздысы патша Саул мен патша Сүлейменнің қазір қайда екені емес, біздің жеке қайда бара жатқанымыз. Әрқайсымыз Иеміз Иса Мәсіхті өз өмірінің Құтқарушысы және Иесі ретінде жеке қабылдауымыз керек.
Бүгінгі христиан Құдайды өз Әкесі ретінде біле алады және Әкенің үйінде Иемізбен бірге болатын орынды асыға күте алады (Жохан 14:1-6) – бұл «жұмақ» сөзімен білдірілгеннен әлдеқайда үлкен жақындық пен қуаныш орны. Пауыл өліп, «Мәсіхпен бірге» болудың әлдеқайда жақсы бөлігін асыға күтті (Філіпіліктерге 1:23), қазір көптеген адамдар айтатындай, өліп, жұмаққа баруды емес. Мәсіхсіз жұмақ не болар еді?
