Жүсіптің ағаларына қатал сөйлеп, олардан ең кіші інілерімен бірге оралуды талап етудегі ниеті, олардың ойларын жиырма жылдан астам уақыт бұрын, шұңқырдың жанында, олар одан мейірімділік сұрап жалынғанда, оның қайғысына сезімсіз болған кезге аудару еді (Жар. 42:21). Ол сондай-ақ оларға Жүсіптің өлімі туралы қатыгездікпен айтқанда, қарт әкелерінің қайғысын еске түсіргісі келді. Жүсіп олардың қазір жас інілері мен әкелерінің азабын түсіне алатынын көргісі келеді.
Жүсіп ағаларының жүректерін қозғауға қол жеткізді. Жуданың қарт әкелері мен жас інілері, оның қарттық шағындағы ұлы туралы айтқанын есту қандай әсерлі! Бұл бізге де қандай сабақтар береді! Біз өзімізді басқа адамның орнына қойып, олардың қуаныштарын, әсіресе қайғыларын түсінуіміз керек. Одан да көп, біз Әкенің Ұлына деген сүйіспеншілік ойларына, Оның сүйікті Ұлын зұлым адамдардың қолында көргендегі қайғысына, және Оның айқайын естіп, Оған жауап бере алмағандағы қайғысына рухани кіруіміз керек.
Соңында, біз Оның күнәларымыздың салмағын Құдайдың сотында көтергендегі және жанның шексіз азабында, біз үшін Құдайдан тастап кетілген тәжірибесінен өткендегі Ұлдың азабына аздап кіруге тырысуымыз керек. Рух бізді айналыстыруға тырысатын осы мәселелерде біз жиі қайғылы түрде сезімсіз емеспіз бе?
