Бізге жеткен шақыру толығымен рақым. Елші Пауыл Римдіктерге 4:4–5-те айтқандай: «Енді жұмыс істейтін адамға сыйақы рақым ретінде емес, қарыз ретінде есептеледі: ал жұмыс істемейтін, бірақ дінсіздерді ақтайтын Құдайға сенетін адамға, оның сенімі әділдік ретінде есептеледі». Басқаша айтқанда, егер құтқарылу немесе басқа нәрсе біздің істеріміз бен күш-жігеріміз арқасында алынса, бұл рақым емес. Бұл жай ғана біздің істеріміз үшін сыйақы алу болар еді. Бірақ егер біз дінсіздерді ақтайтын Құдайға сенсек, бұл біздің істеріміз үшін сыйақы алу емес, бұл толығымен рақым. «Өйткені сендер сенім арқылы рақыммен құтқарылдыңдар; және бұл сендерден емес; бұл Құдайдың сыйы: ешкім мақтанбауы үшін істер қағидасы бойынша емес» (Ефес. 2:8–9).
Сонымен, біз құтқарылу біздің істеріміздің нәтижесі емес, және біз құтқарылуға лайық болғандықтан емес, Құдайдың рақымының шақыруымен екенін тағы да көреміз. Біздің аятымызда бұл елші Пауылдың жағдайында рас болғанын табамыз. Иеміз Иса оны Дамаск жолында тікелей кездестірді. Кейбіреулеріміз христиан отбасында өсудің үлкен артықшылығына ие болған шығар, және ерте жастан құтқарылуға шақырылған шығар. Басқалары шақырылғанға дейін Құдайға қарсы бүлік пен қарсылық өмірін сүрген шығар. Мүмкін біздің тәжірибеміз осы екі жағдайдың арасында болған шығар. Әрбір қар ұшқынын бірегей ететін Жаратушы Құдай, күнәкарларды құтқарылуға шақыруда да бірегей. Шақыру қандай жолмен келсе де, әр жағдайда бұл толығымен рақым.
