Жас кезімде досымның үйіне қонаққа барып, түнде қалуды жоспарладым. Біз түстен кейін ойнадық, енді сағат мен әдетте үйде кешкі ас ішетін уақыттан әлдеқайда өтіп кетті. Ақыры, кешкі уақытта досымның анасы дәмді тағамды бере бастады. Ол маған жымиып: «Мен кешкі асты ұзақ уақыт пісірмесем, бәрі менің жасағанымды ұнатады!» - деді.
Оның аспаздық стратегиясы жоғарыдағы аятпен байланысты болуы мүмкін; бірақ мақал құдайлық шабыттандырылғандықтан, ол тек ас үй даналығы үшін емес, негізінен рухани басшылық үшін арналған. Балдың тәттілігін бәрі ұнатады – яғни, тоқ адамнан басқасы. Рухани тұрғыдан, бұл өздерін осы әлемнің нәрселерімен қанағаттандыруға тырысқандарды бейнелейді. Біздің жанымызды бұл жалған тағамдар ешқашан шынымен нәрлендірмесе де, олар Құдай Сөзінің тәттілігіне деген тәбетімізді бәсеңдетеді. Егер біз ішімізді жердегі нәрселермен толтырсақ, Киелі кітаптың ең қымбат уәделері мен Құтқарушының ең жоғары даңқтары өте тартымсыз болып көрінеді.
Алайда, егер біз әділдікке аш және шөлдесек, тіпті табиғи сезімдерімізге ащы болып көрінген нәрсе де жанымызға тәтті болып көрінеді. Мысалы, Әкенің тәртібі ауыр болып көрінуі мүмкін; бірақ біз онымен тәрбиеленгенде, ол әділдіктің бейбіт жемісін береді (Еврейлерге 12:11). Түзетуші Киелі кітап хабары ащы болып көрінуі мүмкін, бірақ Иеміздің қызметшісі үшін бұл ескертулер балдан тәтті (Забур 19:10–11).
Забур 119 Құдай Сөзін: «Сенің сөздерің менің таңдайыма қандай тәтті, аузыма балдан да тәтті!» (103-аят) деп жариялау арқылы тойлайды. Жеремия бұл тақырыпты жалғастырады: «Сенің сөздерің табылды, мен оларды жедім, және Сенің сөзің мен үшін жүрегімнің қуанышы мен шаттығы болды» (Жеремия 15:16).
