«Біз әрдайым бәріңіз үшін Құдайға алғыс айтамыз... Иеміз Иса Мәсіхтегі сенім ісіңізді, сүйіспеншілік еңбегіңізді және үміт шыдамыңызды үнемі еске аламыз.» 1 Салоникалықтарға 1:2-3 NKJV
Пауыл жас Салоника шіркеуіне олардың арасындағы «әлемді төңкерген» (Елшілердің істері 17:6) жұмысы туралы жазғанда, оларға жаңа өмірлерінің үш маңызды аспектісін – «Иеміз Иса Мәсіхтегі сенім ісін, сүйіспеншілік еңбегін және үміт шыдамын» еске салды. Пауылдың бұл хаттағы негізгі ниеті Иеміздің қайтып келуі туралы ілімін нақтылау болғанымен, ол көптеген қиындықтарға қарамастан Исаның ізбасарлары ретіндегі табандылықтары үшін оларды мақтаудан бастады.
Сөз Салоникадан Македонияға, Ахаяға және одан әрі қарай осы сауда орталығына келушілердің жаңа мәсіхшілердің өмірінде көргендері арқылы тарады, олардан естігендері арқылы емес. Олардың «үлгісі» сөздерден қаттырақ сөйледі, бұл Пауылды «Бізге ештеңе айтудың қажеті жоқ» (1 Салоникалықтарға 1:7-8) деп жазуға мәжбүр етті.
Бұл Салоникалық сенушілерді басқаларға соншалықты жақсы үлгі еткен не болды? Бұл олардың «сенім ісі» еді – олар Мәсіхті Құтқарушы ретінде қабылдап, «пұттардан Құдайға бет бұрды». Бұл олардың «сүйіспеншілік еңбегі» еді – Ол олардың Иесі болды және олар Оған «тірі және шынайы Құдай ретінде қызмет етуді» қалады. Бұл олардың «үміт шыдамы» еді – олар Исаның «өлілер арасынан тірілгенін» білді және Оның оларды «келетін қаһардан» құтқаратынына сенімді болды (1 Салоникалықтарға 1:9-10).
Бізде де осындай көп нәрсе көріне ме? Біз уағыздаған нәрсені – Оның біздің Құтқарушымыз және Иеміз екенін – біз туралы «Сіздер барлық сенушілерге үлгі болдыңыздар» (1 Салоникалықтарға 1:7) деп айтуға болатындай етіп іс жүзінде қолданып жатырмыз ба? Біз өз әлеміміздің кішкене бөлігін Құтқарушымыз бен Иеміздегі сеніміміздің, сүйіспеншілігіміздің және үмітіміздің дәлелімен төңкеріп жатырмыз ба?
Мәсіх үшін жақсы елшілер болуымыз үшін дұға етейік (2 Қорынттықтарға 5:20) – Сөзді тек тыңдаушылар ғана емес, орындаушылар (Жақып 1:22).
