Бірде бір адамның «рақым» сөзін ұнатпайтынын айтқаны есімде; ол «махаббат» сөзі бірдей мағынаны білдіреді және әлдеқайда жақсы деп ойлады. Бұл қателік; рақым махаббаттан әлдеқайда терең. Адам қандай да бір жолмен махаббатқа лайықты деп ойлаған нәрсені жақсы көреді, және ол Құдайды өзі сияқты деп ойлайды, сондықтан ол: «Мен бір күні Құдайға бет бұрып, Оның махаббатына лайықты болуға тырысуым керек; сонда Ол мені жақсы көреді», – дейді. Бірақ Құдайдың рақымы бұл адамдық ойдың дәл қарама-қарсысы. Мен бүкіл әлемде оған ұқсас ештеңе білмеймін.
«Рақым деген не?» – дедім мен жақында. «Мейірімділік» деген жауап болды. Иә, Құдайдың махаббаты да, Құдайдың мейірімділігі де өте, өте таңғажайып: «Көп мейірімді Құдай бізді өте қатты сүйгендіктен, тіпті біз күнәларымызда өлі болсақ та». Құдайдың мейірімділігі де, махаббаты да рақымда; яғни, таза лайықсыз ықыласта. Дегенмен, Құдайдың бұл рақымы одан да әрі, иә, барлық адамдық ойдың шегінен де асып түседі.
Қылмыскердің сот алдында айыпталғанын елестетейік. Мейірімділік ондай адамға көрсетілген үлкен нәрсе болар еді, бірақ егер адам судьясының жүрегінде ондай мүлдем құнсыз және лайықсыз адамды сүю мүмкін болса, бұл шынымен де ғажайып болар еді. Бірақ егер судья кедей кінәліні соншалықты жақсы көріп, өзін тұтқынның орнына қойып, оның барлық қылмыстары үшін толық жазаны көтеріп, содан кейін оны өз үйіне алып, өзімен серіктес етіп: «Мен өмір сүргенше, мендегінің бәрі сенікі», – десе, ол не ойлар еді? Аһ! Айтшы маған, суық жүректі адамдар арасында, мұндай рақым қашан көрсетілген? Жоқ! Жоқ! Бұл рақымның даңқы тек менің Құдайыма тиесілі. О, мен Оның таңғажайып рақымын қалай айтып беремін!
