Жердегі қызметі кезінде Иеміз Иса шәкірттеріне пұтқа табынушыларға немесе самариялықтарға емес, Исраил үйінің адасқан қойларына баруды айтқанын естиміз (Мат. 10:5–6); ал Сихар құдығындағы әйелге: «құтқару яһудилерден» (Жох. 4:22) дейді. Бұл алғашқыда таңғаларлық болып көрінуі мүмкін, бірақ Ол құтқаруды Исраил халқымен шектемейді, керісінше, құтқару осы халықтан келетінін анық айтады. Құтқару уәдесі Дәуіт ұрпағынан, Яһуда тайпасынан келетіні пайғамбарлық етілген (Ерм. 23:5–6).
Яһудилер Иеміз Исаны қабылдамай, «біз бұл адамның бізге билік етуін қаламаймыз» (Лұқ. 19:14) деді, және олардың бас тартуымен даңқ Иесін айқышқа керді. Өзінің егемендігінде Құдай бұл айқышқа керілуді құтқаруды тек Исраилге ғана емес, «Иеміздің атын шақырған әрбір адамға» (Елшілер 2:21) ұсынудың құралы етіп белгіледі. Иеміз Иса шәкірттеріне берген тапсырма «жердің шетіне дейін» (Елшілер 1:8) болуы керек еді.
Корнелий, пұтқа табынушы, Исраилдің уәделеріне ешқандай талабы жоқ еді, бірақ ол Құдайдан қорыққан және дұғашыл адам болған (Елшілер 10:1–2). Петір оған Иса Мәсіх арқылы рақымдылық ізгі хабарының шындығын бөлісу үшін жіберілді. Құдайдың Өзінің жалғыз Ұлын оның орнына өлуге жіберіп, оны Өзімен қарым-қатынасқа қалай әкелгенін естігенде, оның жүрегі мадақ пен ғибадатқа толып кеткені сөзсіз. Құдайдың рақымына таңғалуды және Оның ұлы құтқаруы туралы басқаларға айтуды ешқашан тоқтатпайық!
