Кейде Інжілді оқығанда біз сөздердің рухани маңыздылығын ескермей өтіп кететін әдетіміз бар. Бұл толығымен түсінікті, өйткені біз кейбір нәрселерге олардың таныстығына байланысты немқұрайлы қараймыз. Менің ойымша, «қол жеткізу» сөзімен де солай. Ол Жаңа Өсиетте тек үш рет кездеседі: Римдіктерге 5:2; Ефестіктерге 2:18; 3:12. Бұл өте қарапайым сөз, бірақ ол бізге Құдайдың рақымы туралы қаншалықты көп нәрсені ашады!
Түпнұсқа тілдегі сөз «қабылдау немесе жақындау» дегенді білдіреді; ол бастапқыда патшаның алдына кіру мүмкіндігін білдірген. Бұған жақсы мысал – Парсы патшасы Ахашверош Естерге алтын таяғын көрсеткенде, бұл оның қабылданғанының дәлелі болды (Естер 5:2).
Римдіктерге 5:1–2-де айтылған «қол жеткізу» – ақталудың жемісі. Біз сенім арқылы ақталдық және Құдаймен бейбітшілікке иеміз. Біз бұл қол жеткізуді Иеміз Иса Мәсіх арқылы аламыз. Біріншіден, «бізде бар» деген сөздердің кемел шақта екенін атап өтуіміз керек, яғни біз қол жеткіздік және оны иемденуді жалғастырамыз. Біздегі қол жеткізу бір реттік немесе кездейсоқ нәрсе емес, тұрақты және өзгермейтін. Бұл қол жеткізу бізді рақым, немесе ықылас жағдайына әкеледі (салыстырыңыз Ефес. 1:6 jnd). Екіншіден, Пауыл «біз осы ықыласта немесе рақымда тұрамыз» дейді. Бұл үздіксіз шақта, яғни біздің орнымыз тұрақты; бұл барлық сенушілердің тұрақты орны.
Біз Құдайдың осы тамаша ықыласын бағалаймыз ба? Біз күн сайын Оның алдына дұғамен келеміз бе, өйткені бізде тұрақты қол жеткізу бар және осы жерде тұрамыз ба? Көбірек солай болсын.
