Бұл Құдайдың қасиетті, баталы Ұлының аузынан шыққан таңғажайып сөздер. Құрт – ең төменгі қорлықтың суреті. Адамзат нәсілінің әрбір күнәкары өзін осылай атауға құқылы, өйткені күнә адамдық қадір-қасиетті алып тастады, және біз топыраққа дейін қорлануға лайықпыз. Бірақ бұл сөздерде біз Құдайдың мүлдем ерекше және күнәсіз Ұлының сөйлеп тұрғанын естиміз.
Бұл забур Оны ұлы күнә құрбандығы ретінде айтады – ерікті рақыммен Өзін құрбандыққа беріп, күнәнің қорқынышты азабына байланысты сотты көтеріп, кінәлінің орнында тұрып, сол қорқынышты жүкті жалғыз көтерді. Бұл аяттағы құрт сөзінің кокусқа қатысты екені байқалған, одан, оның өлімі арқылы, киелі шатырдың қызыл бояуы алынған. Бұл Иеміз Исаның құрбандығына шынымен де лайықты қолданыс. Ешкім Ол сияқты төмен қорлық орнын алмаған – ғаламдағы ең жоғары орынға лайықты Біреу.
Сол ерікті құрбандықтың таңғажайыптығы туралы ойлау барлық адамдардың жүрегін ең терең құрмет пен таңданысқа толтыруы керек. Дегенмен, Ол адамзат үшін Өзін беріп жатқан кезде, Ол аяусыз сөгіліп, қатты жек көрілді. Олар бұл кішіпейіл, мейірімді Біреуге қандай ұятсыз қорлық көрсетті, Ол қой қырқушылардың алдында тыныш қозыдай зорлық-зомбылықты, түкіруді және қорлайтын сөздерді үнсіз көтерді.
Адамдар Құтқарушыға осындай ұятсыз түрде қарады, бірақ бұл Оның құтқарылған халқына міндетті түрде айтуы керек. Бұл біздің жүрегімізді осы қайғылы масқараны қазір Оған ең терең ғибадат ету арқылы өтеуге және мәңгілік тоқтаусыз жаңғыратын жеңімпаз табыну әнін қазір оятуға шабыттандырсын: «Иеміздің аты осы кезден бастап мәңгілікке баталы болсын!» (Заб. 113:2).
