Бұл екі жазбаны кітаптың екі шеті деп ойлаңыз. Екеуінде де Жохан оқырмандарын «балалар» деп атайды, грек тіліндегі бала сөзінің кішірейтпесін қолданып, сүйіспеншілік пен қарым-қатынасты білдіреді. Иеміз Исаға сенушілер ретінде біз бәріміз бірге балалармыз, және отбасылық сүйіспеншілік бізді қамтуы керек. Елші мұны оқырмандарын «менің балаларым» деп атап, әке орнын алып, бауырымызды сүю мен жарықта тұру арасындағы маңызды байланысқа назар аудару арқылы атап өткен.
Енді бірінші кітаптың шеті: Жохан біздің күнәларымыздың кешірілгенін айтады. Бұл осы әлемдегі христиандық тәжірибенің бастапқы нүктесі. Иеміз Иса біздің күнәларымыз үшін Құдайды даңқтаған құрбандық болды (1 Жохан 2:2), және Оның Әкесі Оны құрметтеуге қуанады, Оның аты үшін Өз балаларының әрқайсысын кешіреді.
Мұны білу қаншалықты тамаша, мейлі біз әкелер, жас жігіттер немесе нәрестелер болсақ та. Бұл кітаптың шеттері арасындағы кітаптар: христиандық өсудің үш кезеңі, соңғысы біз бірінші бастан өткеретін кезең. Елші 13 және 18-аяттарда «балалар» үшін басқа сөзді қолданады, бұл қарым-қатынас емес, жетілмегендікті және көмек пен қолдау қажеттілігін білдіреді. Осыған байланысты, ол оларға қаншалықты көп үзінді арнағанына назар аударыңыз.
Ақырында, екінші кітаптың шеті: Жохан барлық балаларды, бүкіл отбасын, Иеміз Исада тұрудың, немесе мекендеудің маңыздылығын баса айтып, Ол келген кезде бізде Оның даңқымен келуіне қайшы келетін ештеңе болмауы үшін шақырады. Бұл христиандық өмірдің осы жердегі шыңы, өсудің қандай кезеңіне жетсе де. Сол кезде Құдайдан мақтау тудыру бізге қазір күнәларымыздың кешірілгенін білу сияқты құнды болсын.
